Εμείς είμαστε το Πολυτεχνείο

Μεγάλωσα και γω με την ιστορία του Πολυτεχνείου.
Ήταν η μόνη «αριστερή» γιορτή που είχαμε μάθει ποτέ στα σχολεία της Κύπρου, η φωτεινή διήγηση ανάμεσα στην εθνική σαπίλα για την ΕΟΚΑ, τον Μακάριο  και τον Γρίβα.  Το 1999 ερχόμενη στην Ελλάδα, ως νεαρή Κνιτοπούλα μπήκα στο Πολυτεχνείο. Με έστειλαν να πουλήσω κουπόνια και γω σαν τρελή άρχισα να αγγίζω τους τοίχους και να κλαίω, γιατί ήταν πρώτη φορά που το έβλεπα στη ζωή μου. Τα κουπόνια τα πούλησα, συνέχισα να κλαίω, αλλά από την ΚΝΕ έφυγα γιατί δεν άντεξα τους Κνίτες που λιάζονταν και έξυναν τα αρχίδια τους. Συνέχισα περήφανη να μπαίνω στο κτίριο  ως μικρή τροτσκιστοπούλα πια, περήφανη για τις ρίζες μας από την ΟΣΕ και τη ΣΕΠ και την πρώτη εργατική συνέλευση, διαβάζοντας με τρεμάμενη φωνή στις συνελεύσεις της φιλοσοφικής την Πανσπουδαστική Νο8. Το να έχεις το ηθικό πλεονέκτημα σαν αριστερά,  δεν είναι και μικρή υπόθεση. Μεγάλη προίκα. Να μην ντρέπεσαι να μπεις στο Πολυτεχνείο.
Έκτοτε δεν έχω χάσει χρονιά από το τριήμερο και κάθε χρονιά σφίγγεται η καρδιά μου όταν περνάω την πύλη και τους βλέπω να συνεχίζουν να βρίσκονται στο ίδιο σημείο και να τα ξύνουν με τα καδρόνια τους, με τόση τέχνη . Τους Κνίτες και αυτούς που δεν είναι Κνίτες αλλά είναι Kνιτοποιημένοι, με τη βαριά αντρίλα και τη βλακεία στο μάτι και τα κορίτσια που συνεχίζουν να διακινούν κουπόνια αγχωμένα. Και το νιώθεις, ότι  όλοι έχουν βαρεθεί την κασετούλα που ακούγεται στα μεγάφωνα αλλά κανείς δεν κάνει κάτι για να την αλλάξει. Και τσαντίζεσαι αλλά συνεχίζεις γιατί είναι το Πολυτεχνείο ρε γαμώτο. Πληγωμένο, μουντζουρωμένο, σύμβολο που ζητά ξανά ελευθερία από τους «εμπόρους» που έχουν κάνει παζάρι το ναό του.

Όσο απαξιωμένο έχουν κάνει το τριήμερο του, τόσο αναδεικνύεται η ετήσια διαδήλωση του. Πάντα κουβαλώντας τόσους νεκρούς, την Κανελοπούλου και τον Κουμή, τόσους συμβολισμούς, τόσα στοιχήματα, τόσες εκπλήξεις, με τους ανθρώπους  να επιλέγουν πάντα αυτή τη μέρα, να βάζουν ασπίδα την συλλογική μνήμη και να προχωράνε. Και να είναι πολλοί. Ένα συνεχές πολυτεχνείο εν κινήσει. Σιωπηλό όλη την χρονιά αλλά αποφασισμένο.

Και φέτος ο πόνος και το πείσμα μεγαλύτερα. Γιατί η φετινή διαδήλωση θα γίνει με «πρώτη φορά αριστερά» Και ο κόσμος δε θα διαδηλώσει για αυτή την αριστερά, αλλά άλλη μια φορά κόντρα στην εξουσία. Που τυχαίνει να είναι αριστερή. Θα διαδηλώσει ξανά για το πολυτεχνείο του, θα γίνει το πολυτεχνείο. Ξανά στο δρόμο.

Φέτος έχει κάτι άδεια τραπεζάκια μέσα στο Πολυτεχνείο. Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ έχει μετακομίσει και οι άλλοι δεν τόλμησαν ούτε να πλησιάσουν. Και δεν είναι για να χαίρεσαι. Και είναι και ο πρώτος πρωθυπουργός της αριστεράς, που όπως και να πάει εκεί, έχει ήδη ηττηθεί. Από την κατάθεση του στεφανιού στη Καισαριανή μέχρι την κατάθεση στο Πολυτεχνείο, πέρασε μια αιωνιότητα. Είτε πάει νωρίς σαν κλέφτης για να μην τον πάρουν χαμπάρι, είτε πάει χαμογελαστός και περικυκλωμένους από αστυνομικούς έχει ήδη ηττηθεί. Έχει ηττηθεί σαν αριστερός. Από όταν μας είπε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, από όταν γύρισε πίσω το ρολόι της ιστορίας δικαιώνοντας τον Κύρκο. Δεν χρειαζόταν το Πολυτεχνείο. Γιατί τόση φασαρία ρε παιδιά. Αφού δεν υπάρχει εναλλακτική….

Αναρωτιέμαι αν καθόταν και αυτός στον ήλιο του Πολυτεχνείου , μικρός ξύνοντάς τα.

Πάντως εγώ είμαι χαρούμενη. Γιατί μπορώ να μπαίνω ανενόχλητη ακόμα στο Πολυτεχνείο, με το κεφάλι ψηλά, και με χίλια ερωτηματικά για το τι σκατά λάθος κάνουμε και πεπεισμένη ότι η πρώτη πράξη της εξέγερσης μας , είναι να απαγάγουμε τον Dj του Πολυτεχνείου , που παρεπιμπτόντως είναι ίδιος με αυτόν της ΓΣΕΕ.

Λοιπόν δικός μας ο πόλεμος, δικοί μας και οι νεκροί.  Ακόμα και αν μας πάρει τα σπίτια δεν μπορεί να μας πάρει το Πολυτεχνείο! Μα καλά  δεν το καταλάβαμε ακόμα. Το Πολυτεχνείο είμαστε ΕΜΕΙΣ.

Αυτά!

 

Advertisements

Κουτσιά* καθαρισμένα

Το πράγμα δε θέλει πολύ ανάλυση. Κουτσιά καθαρισμένα, που έλεγε και η γιαγιά μου, καθαρές κουβέντες, πενηνταράκια όπως θες πες το. Το λένε ταξική σύγκρουση από τότε που γεννήθηκε ο καπιταλισμός. Περί αυτού δεν υπάρχει αμφιβολία. Και το ζήτημα είναι αν παίρνεις μέρος σε αυτή τη σύγκρουση ή αν απλά μένεις απέξω περιμένοντας τον αργό σου θάνατο. Και επαυτών λίγες σκέψεις, ΚΟΙΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ:10488092_10101313649742182_6544463682842820883_n

1) Η ταχτική της διαπραγμάτευσης, η ταχτική της συνεχούς υποχώρησης, η συμφωνία της 20ης Φλεβάρη ήταν λάθος. Όσο δίναμε τόσο θέλανε. Ταβάνι στην υποχώρηση δεν υπάρχει. Το ότι ήταν λάθος το ψιλοπαραδέχτηκε σήμερα και ο πρωθυπουργός, by the way.

2) Χάθηκε χρόνος. Πέντε μήνες τώρα πηγαίναμε από eurogroup σε eurogroup. Και στο εσωτερικό αφήσαμε το σύστημα άθικτο να κάνει τη δουλειά του. Οι παλιοί διευθυντάδες και οι παλιοί μανατζαρέοι στις θέσεις τους. Και όσους δεν ήταν, κάτι συμβούλους του Πασόκ και κάτι κυρίες με Λουιβιτόν και τουπέ του κώλου τις ξαναβάλαμε στα υπουργεία, να μας κουνάν το δάκτυλο.

3) Ειδικά αφιερωμένο στον Πάκη το τρίτο μου σημείο. Θυμάστε τα περί διακοσμητικού ρόλου; Και κάτι τρελλούς που λέγανε πως θα αξιοποιήσει το ρόλο του; Ξεσκίστηκε να κάνει συναντήσεις με τους οπαδούς του ναι τη βδομάδα που πέρασε. Κι αυτόν έπρεπε να τον βάλουμε. Μη μας πουν ακραίους. Μην πουν ότι είμαστε αριστεροί και τρομάξουν οι αστοί.

4) Πάκης, Πανούσης, Ταγματάρχης, Σαγιάς, όλο το παλιό σύστημα μέσα. Προσθέστε ονόματα. Ξεχνάω. Όλο το παλιό σύστημα μέσα μας. Περικυκλωμένοι εκτός και εντός.

5) 144 χρόνια μετά την Παρισινή Κομούνα κάναμε το ίδιο λάθος. Δεν πειράξαμε τις τράπεζες. Τότε από απειρία, τώρα από αυταπάτες.

6) Μην ξανακούσω το «Εσείς που είστε με τη ρήξη πείτε μας το εναλλακτικό σας σχέδιο» Σοβαρά; Επί πέντε μήνες, απαγορεύεται να μιλάμε για ρήξη, για να μην κάνουμε κακό στο κόμμα, επί πέντε μήνες (και πολύ παραπάνω) είμαστε τα κακά παιδιά. Ξαφνικά οφείλει η αντιπολίτευση να έχει και σχέδιο; Δεν είναι αυτό υπόθεση όλου του κόμματος;

7) Παρ όλα αυτά όποιος έχει το Plan B παρακαλώ να το φέρει και να μη το λιβανίζει 3 μήνες. Γκαστρωθήκαμε.

8) Το σύστημα οργανώνεται. Την προηγούμενη βδομάδα οι μηχανισμοί του δούλεψαν άψογα. Τα ΜΜΕ ανοιχτά στήριξαν το σύστημα. Μαζί και η ΕΡΤ του Λάμπη να δείχνει ουρές στα ΑΤΜ και την ταλαιπωρία. Τα αφεντικά άσκησαν μια τρομαχτική πίεση στους χώρους. Οι τράπεζες κλειστές και μεις χλιαροί, και παρ όλα αυτά ο κόσμος ψήφισε ΟΧΙ.

9) Αυτόν τον κόσμο που ψήφισε ΟΧΙ ποιο πολιτικό υποκείμενο τον εκφράζει αυτή τη στιγμή; Τον κόσμο που είπε ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ ΟΧΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΛΙΤΟΤΗΤΑ. Τι θέση παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή την ταξική σύγκρουση. Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κρατήσει τις ισορροπίες και το ουδέτερο κράτος, την εργατική τάξη ποιος θα την εκφράσει; Παραιτούμαστε από το ιστορικό καθήκον της εκπροσώπησης της τάξης μας;

10) Αν ψήφιζε ναι ο κόσμος τι θα κάναμε δηλαδή; Τι σημαίνει δημοκρατία; Ποιος ερμηνεύει το ΟΧΙ και γιατί έτσι και όχι αλλιώς;

11) Απόλυτη δικαίωση του «μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ». Η αντιπολίτευση παίζεται εντός. Κρατάμε με νύχια και με δόντια πολύ καιρό. Και βοηθήσαμε και αποτρέψαμε και κρατήσαμε κόσμο. Καλά το πήγε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη βδομάδα της καμπάνιας αλλά δεν αρκεί…Το σας τα λέγαμε σόρρυ αλλά δεν αρκεί ποτέ. Ευκολάκι. Αφήνω ασχολίαστο το ΚΚΕ. Μια ζωή εκτός ιστορικού χρόνου. Από τα λαικά μέτωπα στο σεχταρισμό

12) Μας γράφει η ιστορία. Μεγάλο πράμα αυτό. Ας αποφασίσει ο καθένας και η καθεμιά ως τι θα μας γράψει. Κανείς δε θα θυμάται και δε θα χει πια καμιά σημασία, αν ψήφισες ΝΑΙ στη βουλή για να μη πέσει η κυβέρνηση. Όλοι θα θυμούνται ότι ψήφισες καλέ μου βουλευτή ένα ΜΝΗΜΟΝΙΟ. ΜΙ, ΝΙ ΗΤΤΑ, ΜΙ, ΟΜΙΚΡΟΝ, ΝΙ, ΓΙΩΤΑ, ΟΜΙΚΡΟΝ. Έτσι γράφεται. Μην το ψηφίσεις. Κρίμα για τον κόσμο που μας ψήφισε.

13) Οι καλοί άνθρωποι, με καλές προθέσεις μπορεί να κάνουν μεγάλες μαλακίες. Δεν έχει σημασία αν στην προηγούμενη σου ζωή ήσουν με την αλληλέγγυα κοινωνική οικονομία, και τα συνεταιριστικά εγχειρήματα. Το θέμα είναι ότι τώρα καταπίνεις ένα ρεαλισμό ΝΑ με το συμπάθιο.

14) Το κόμμα δεν το χαρίζουμε. Ανήκει στα μέλη του. Το πονάμε. Και για αυτό πρέπει να το προστατεύσουμε. Το κόμμα και τα μάτια μας θυμάσαι που το έλεγες;

15) Αυτιστικά καθώς επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, χρόνια τώρα σαν αριστερά, ας φανταστούμε έστω καινούρια λάθη, πρωτότυπα, θαρραλέα, που θα τολμούν να ονειρεύονται κάτι καινούριο. Και αν με ρωτάς αν ο κόσμος είναι αποφασισμένος θα σου πω ότι ποτέ δεν είναι μέχρι να γίνει. Πως αν ψήφισε 61% χωρίς να τον πορώσεις, σκέψου γιατί είναι ικανός αυτός ο λαός αν του επιτρέψεις να ονειρευτεί το μακρινό, μοχθώντας για το τωρινό. Θαύματα θα κάνει ο κόσμος. Θα σε ξεπεράσει όπως πάντα. Ευτυχώς έτσι γίνεται.

16) Αυτούς τους ταλαίπωρους του Podemos που τους έχουμε στο περίμενε δε τους σκέφτεσαι;

17) Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο, η γη είναι στρογγυλή και γυρίζει γύρω από τον ήλιο και ίσως η τάξη μας καθαρίσει άλλη μια φορά, ίσως και όχι. Τα παιδιά κάτω στον κάμπο θα κυνηγάνε πάντα τους αστούς. Έστω και στα τραγούδια μας

18) Κρέμεται από πάνω μας η ιστορία και το μέλλον της αριστεράς. Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή, άμα δεν το πιστεύεις μη το φωνάζεις σε παρακαλώ.

19) Είναι να θαυμάζεις τη ταξική λύσσα των αντιπάλων. Αποφασισμένοι μέχρι τέλους να μας συντρίψουν. Το να πάμε σε ρήξη επειδή οι απέναντι θα θέλουν κι άλλο ξεφτίλισμα, είναι ντροπή.

20) Τίποτα δεν τελείωσε, τώρα όλα αρχίζουν! «Δε βλέπεις που το κόκκινο θέλει να δραπετεύσει;»

* Κουτσιά σημαίνει κουκκιά στα κυπριακά. Κουτσιά καθαρισμένα είναι μια λαική έκφραση που σημαίνει καθαρές κουβέντες.

Τα λεμόνια και το κόκκινο χαλί της Γάζας

«..Ίσως καθήσεις παν’ απ’ το χωριό μας σαν εφιάλτης τρόμου εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θα αντιστέκομαι…»
Σαμίχ Κάσεμ

Μέρες τώρα τριγυρνάει στο μυαλό μου, μια εικόνα. Το κόκκινο χαλί που στρώθηκε στη Γάζα, για να υποδεχτεί το φεστιβάλ κινηματογράφου ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις 12-14 Μαίου. Μέσα στα ερείπια της Παλαιστίνης, μέσα στα ερείπια μιας πόλης που πεθαίνει και ξαναγεννιέται κάθε μέρα, οι άνθρωποι έστρωσαν χαρούμενοι ένα κόκκινο χαλί, στάθηκαν ύστερα δεξιά και αριστερά και το κοίταγαν χωρίς καμιά έκπληξη. Λίγο παραδίπλα μπροστά στη θάλασσα, γυναίκες ζωγραφίζουν κόκκινα καράβια και γάτες που κοιμούνται μέσα στα χαλάσματα και αγόρια που παίζουν με τις βόμβες και πεθαίνουν χαμογελώντας Για μας είναι μια εικόνα σουρεαλισμού . Γι αυτούς το αυτονόητο. Μέσα στα χαλάσματα συνεχίζουμε να ζούμε, γιατί έχουμε όραμα, μπόλικη ελπίδα και δύναμη. Τρώμε τα λεμόνια που βγάζει η γη μας και ονειρευόμαστε με τα μάτια ανοιχτά. Για δύο μέρες οι άνθρωποι, άντρες, γυναίκες, αγόρια και κορίτσια έβλεπαν κινηματογράφο μέσα στα χαλάσματα…περήφανοι, χαρούμενοι και απλοί. Χρόνια τώρα αρνούνται να παραδώσουν τη γη τους και πολεμούν. Οι επιλογές τους δεν μετριούνται με δημοσιονομικό κόστος, μετριούνται με τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους. Τα μισά από τα παιδιά που παίξανε στο κόκκινο χαλί, αύριο μπορεί να μην υπάρχουν…

Πως να τους φαινόμαστε άραγε εμείς; Που δε ζούμε στα ερείπια; Που οι κινηματογράφοι μας συνεχίζουν να δουλεύουν; Πως να τους φαίνεται που δυσκολευόμαστε τόσο να πούμε ένα όχι, που δεν έχουμε στρώσει ακόμα κόκκινο χαλί για να υποδεχτούμε τους απλούς ανθρώπους, που δεν έχουμε διακόψει τις σχέσεις με τους δολοφόνους τους; Πως να τους φαίνεται που δεν βλέπουμε κινηματογράφο στο δρόμο και δεν παίζουμε θέατρο στα σχολεία; Πως να τους φαίνεται που ιδιωτικοποιούμε τα λιμάνια και τα αεροδρόμια μας; Πως να τους φαίνεται που φτιάχνουμε μόνοι μας τα χαλάσματά μας; Πως να τους φαίνεται που δεν έχουμε κάνει ένα σωρό πράγματα που είναι δωρεάν; Πως να τους φαίνεται η φράση δημοσιονομικό κόστος;

Πως να τους φαίνεται που αν και δεν πέφτουν κάθε βράδυ βόμβες πάνω στα κεφάλια μας δεν έχουμε ξεκινήσει να φτιάχνουμε τον κόσμο για τον οποίο γράφαμε στα βιβλία μας; Πως να τους φαίνεται που δεν γιορτάζουμε αλλά θρηνούμε, ζητιανεύοντας;

Αχ τι γεύση να έχουν τα λεμόνια στη Γάζα;festival

Μόνο ως πρώτη φορά αριστερά μπορούμε να κερδίσουμε

«Αν το παρελθόν δεν έχει τίποτε να παραδώσει στο παρόν, τότε θα ηταν καλύτερα ν’ αφήσουμε την Ιστορία να κοιμάται στην ντουλάπα, όπου το σύστημα κρύβει τις παλιές του μεταμφιέσεις»
Εδουάρδο Γκαλεάνο

Πριν από τέσσερις μήνες, 10 μέρες και λίγες ώρες γίναμε κυβέρνηση. Και λέω γίναμε, γιατί αν και προφανώς είναι άλλο πράγμα το κόμμα και άλλο η κυβέρνηση, εμείς έτσι το νιώσαμε. Και οι γείτονες μας, ο περιπτεράς μας, η μάνα μας, οι φίλοι μας, όταν βλέπουν «εμάς τους Συριζαίους», θεωρούν ότι εμείς είμαστε η κυβέρνηση και περιμένουν από εμάς, να τους πούμε τα μελλούμενα. Ολόκληρη η κοινωνία κοιμάται και ξυπνάει με ένα μόνιμο ερώτημα. «Θα υπογράψουμε;» Το ίδιο ερώτημα τέσσερις και κάτι μήνες τώρα κρέμεται από πάνω μας. Μάλλον μας αξίζουν καλύτερα ερωτήματα από αυτό. Έτσι δεν είναι;

Ξεκινήσαμε να λέμε από το 2012 ότι ζούμε ιστορικές στιγμές και έφτασε επιτέλους η ώρα, που γράφουμε ιστορία. Και το πιστεύουμε, και συγκινούμαστε όταν το ακούμε. Και συγκινημένοι κουνάμε τις σημαίες μας σε προεκλογικές και μετεκλογικές συγκεντρώσεις.Όμως πόσο διαρκεί αυτή ιστορική στιγμή; Και πότε θα ξανάρθει η επόμενη;

Στην αρχή ήταν τόσο μεγάλη η συγκίνηση που δεν μπορούσαμε καν να διανοηθούμε ότι μπορεί και να μην τα καταφέρουμε. Και αν κάποιος τολμούσε να κάνει κριτική ήταν ο «κακός» που θα χαλούσε το happy end μας. Πρώτη φορά αριστερά λέγαμε, κάντε λίγη υπομονή. Καθώς όμως περνούν οι μέρες και ψαλιδίζουμε τις ελπίδες μας για να χωρέσουν στις βαλίτσες των υπουργών μας που ταξιδεύουν για να τις διαπραγματευτούν, αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε το όλον ή ένα μέρος αυτού.

Και σιγά σιγά, οι μονάδες που αποτελούν την «μεγάλη πλειοψηφία» είτε του κόμματος είτε της κοινωνίας αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά. Ότι η ελπίδα που ερχόταν ξέμεινε από βενζίνη στην ανηφόρα. Και μιλάμε, μιλάμε πολύ. Στις διαδικασίες, στις συνελεύσεις, στα γραφεία, στο facebook, στις λίστες. Για τον Πανούση, την Παναρίτη, τον Ταγματάρχη, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις κόκκινες γραμμές . Ο καθένας και η καθεμιά πιάνει μια ακρούλα και «τα χώνει». Αλλά πάντα με όριο, και πάντα με μια συγκεκριμένη απόσταση χρονική και ποσοτική ο ένας από την άλλη. Ο κάθε άνθρωπος, η κάθε τάση, το κάθε ρεύμα. Τόσο όσο. Τόσο όσο για να μην ξεφύγουμε από το πλαίσιο, που για τον κάθε ένα είναι διαφορετικό.

Μαθαίνουμε έτσι να παίζουμε με τις λέξεις, να συντάσσουμε κείμενα ως μεγάλοι συγγραφείς, που από ένα «και», από ένα «ρήξη», από ένα «σύγκρουση» να εξαρτάται η πολιτική μας ύπαρξη. Και γράφουμε μεγάλες λέξεις όπως ιστορία και λαός, στις εύκολες εποχές και μετά τις αντικαθιστούμε με λέξεις όπως υπευθυνότητα και ρεαλισμός. Και έτσι μαζί με τους δανειστές φοβόμαστε και τις λέξεις. Και ο θυμός μας έχει πάντα όριο, έχει πάντα ταβάνι. Τόσο όσο για να παραμείνουμε εντός πλαισίου, τόσο όσο για να είμαστε εντάξει με τη συνείδηση μας.

Και η χαρά αναντίστοιχη του αποτέλεσματος. «Παραιτήθηκε η Παναρίτη». Τέσσερις μήνες, 10 μέρες και λίγες ώρες μετά την μεγάλη μας ιστορική νίκη, ένα από τα καλά νέα είναι ότι παραιτήθηκε η Παναρίτη. Μας αξίζει κάτι περισσότερο. Έτσι δεν είναι;

Εντωμεταξύ φοβούμενοι το άγνωστο προτιμάμε την επανάληψη του παλιού. Το παλιό πολιτικό προσωπικό, τις παλιές λέξεις, τις παλιές υποσχέσεις, τα παλιά ρουσφέτια, τους παλιούς διοικητές, τα παλιά σύμβολα, το παλιό σύστημα σχεδόν απείραχτο, πανίσχυρο ακόμα. Και εμείς οι καλοί και οι καλές του παραμυθιού, «τα παιδιά κάτω στον κάμπο που κυνηγάνε τους αστούς» εμείς, που δεν έχουμε διοριστεί, που δε παίρνουμε 18 χιλιάρικα το μήνα, που μετά το τέλος των διαδικασιών, αγωνιούμε ακόμα για την απλήρωτη ΔΕΗ, εμείς που θα ξανατρέξουμε για το κόμμα στη δύσκολη ώρα, εμείς λίγο λιγότερο , εσείς λίγο παραπάνω, αυτοί ακόμα πιο πολύ, οι καλοί, οι τώρα σωστοί, οι ιστορικά σωστοί, οι με αυταπάτες, οι αναποφασίστοι, οι ηρωικοί, εμείς λοιπόν θα πρέπει λίγο να σκεφτούμε.

Να σκεφτούμε και να αναρωτηθούμε, αν μπορούμε να διανοηθούμε τη ρήξη στο μικροεπίπεδο. Σε κάποιο επίπεδο. Και να αμφισβητήσουμε, να ξεπεράσουμε τα μικρά μας όρια, για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε και τα μεγάλα.
Και να αναρωτηθούμε επίσης, για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η ρημάδα η αριστερά. «Για να αλλάξουμε τον κόσμο», λέγαμε πάντα. Αλλά όχι τώρα, όχι ακόμα, όχι εμείς, όχι έτσι. Αργότερα. Και έτσι το όραμα γίνεται ο μακρυνός παράδεισος, και αποσυνδέεται από την καθημερινή ταχτική.

Όμως όταν θα χει περάσει η ώρα μας, δεν θα έχει σημασία το σκεπτικό με το οποίο υπογράψαμε, δεν θα έχει σημασία γιατί κάναμε πίσω. Στην ιστορία μένουν πάντα οι χοντρές γραμμές, οι λεπτομέρειες μένουν στα σκονισμένα βιβλία που δεν διαβάζει κανείς. Και τότε καμιά λέξη δεν θα μπορεί να φτιάξει όσα χαλάσαμε, καμιά λέξη, κανένα έξυπνο επικοινωνιακό σλόγκαν δε θα μπορεί εξηγήσει σε αυτούς που στο όνομά τους ορκιζόμαστε.

Και αν ηττηθούμε; Ούτως ή άλλως στον πόλεμο αυτή είναι πάντα μια μεγάλη πιθανότητα. Ας ηττηθούμε γιατί τολμήσαμε το καινούριο, το αδιανόητο, αυτό για το οποίο πρωτοριγήσαμε όταν στα 15 ή στα 25 μας αποφασίσαμε να γίνουμε αριστεροί. Ας μην ηττηθούμε από έλλειψη πρωτοτυπίας. Ας μην είμαστε πρώτη φορά αριστερά και δεύτερη φορά Πασοκ. Ας μην κάνουμε τα ίδια παλιά ιστορικά λάθη της αριστεράς. Ας κάνουμε καινούρια. Να τα αφήσουμε προίκα στους επόμενους.

Και όταν θα κάνουμε καινούρια λάθη, ίσως τότε κερδίσουμε. Γιατί τότε θα είναι πρώτη φορά αριστερά. Και ο αντίπαλος θα αιφνιδιαστεί, και θα ψάχνει καινούρια όπλα, και μπορεί και να χάσει. Και αν κερδίσουμε θα έχουμε ανοίξει ένα δρόμο. Και αν κάνουμε καινούρια λάθη, είτε χάσουμε, είτε κερδίσουμε, Θα έχουμε ξανακερδίσει το όνομα μας. Για τους νεκρούς και τους ζωντανούς μας. Θα έχουμε φτιάξει καινούρια ερωτήματα. Θα αρχίσουμε να φτιάχνουμε τον κόσμο μας, με ότι έχουμε, λίγο πεινασμένοι αλλά με ένα τόνο πάθος. Με εκείνο το πάθος που σου δημιουργεί το πρωτόγνωρο, το εξαιρετικό. Ερωτευμένοι με την ιστορία. Και επικίνδυνοι. Έτσι θα κερδίσουμε. Όταν θυμηθούμε ότι έχουμε υπάρξει επικίνδυνοι.

Όντως αυτοί και αυτές που μας ψήφισαν δεν ήταν όλοι αριστεροί. Όλοι όμως μας ψήφισαν με μια κρυφή ελπίδα, ότι θα κάνουμε κάτι άλλο, διαφορετικό από το παλιό, ψήφισαν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει. Δεν ήταν αριστεροί αλλά ψήφισαν αριστερά. Έκαναν το πρώτο βήμα. Κατά μια έννοια όλοι και όλες , μας ψήφισαν με το κρυφό πάθος του 15 χρονου που πρωτοκατεβαίνει σε διαδήλωση. Και μεις δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να τους αποδείξουμε ότι δεν είμαστε αριστεροί, αλλά να αποδείξουμε ότι έχει νόημα που ήμασταν αριστεροί τόσα χρόνια. Και ότι οι ιδέες μας, δεν είναι παραμύθια. Γιατί αν είναι, ας αλλάξουμε όνομα καλύτερα.

Πίσω από τη μετρημένη δήλωση των ψηφοφόρων «άντε να τους δούμε και αυτούς», υπήρχε μια τεράστια ελπίδα. «Ρε συ λες να μπορούν να γίνουν όλα αυτά που λένε οι αριστεροί τόσα χρόνια;» Και τα καλά μας δημοσκοπικά ποσοστά από αυτή την ελπίδα τρέφονται. Από την ελπίδα του «αυτοί το παλεύουν».

Με αυτή την τεράστια ελπίδα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά αναμετριώμαστε. Είναι η ελπίδα για να ζήσουμε μια ζωή όμορφη χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Τόσο απλά. Και αυτή η ελπίδα θέλει πότισμα, για να συνεχίσει να ανθίζει. Και μεις πρέπει να αρχίσουμε να περπατάμε κατα κει που νομίζουμε πως είναι ο δρόμος. Και ας αργήσουμε να φτάσουμε.

Σε αυτό το δρόμο, το να μην κάνουμε πίσω υπογράφοντας ένα τρίτο μνημόνιο και το να μην υπογράψουν οι βουλευτές μας μια τέτοια συμφωνία αν και όταν έρθει, δεν θα έπρεπε να είναι ερώτημα. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.

Πρώτη φορά αριστερά, όσο χρειάζεται για να μας γράψει η ιστορία. Όχι δεύτερη φορά Πασόκ. Αυτό το λάθος δεν παλεύεται. Καλύτερα τότε να αφήσουμε την ιστορία να κοιμάται.
sfina

Ισπανία 2015, δημοτικές εκλογές – Ιστορική ήττα για την δεξιά-Ιστορική νίκη του κινήματος

Ετικέτες

αναδημοσίευση από Rproject

της Κατερίνας Σεργίδου

“Si se Puede” που σημαίνει «Ναι Μπορούμε» είναι το σύνθημα που φώναζαν οι Ισπανοί σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη της χώρας. Και πράγματι «μπορούν» αφού το αποτέλεσμα των εκλογών της 24ης Μάη στους δήμους και στις αυτόνομες περιφέρειες είναι άλλη μια απόδειξη ότι μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή συγκλονίζει την Ισπανία τα τελευταία χρόνια.

Ο συ­σχε­τι­σμός δυ­νά­με­ων που επι­κρά­τη­σε μετά το 1978 και τον με­τα­δι­κτα­το­ρι­κό συμ­βι­βα­σμό κλο­νί­ζε­ται. Μια νέα δύ­να­μη εμ­φα­νί­στη­κε στο προ­σκή­νιο διεκ­δι­κώ­ντας με θάρ­ρος και θρά­σος τους δή­μους και τις πε­ρι­φέ­ρειες, η Unidad Popular, που ση­μαί­νει λαική ενό­τη­τα. Αυτή η νέα δύ­να­μη, γέν­νη­μα του κι­νή­μα­τος του 15Μ, των αγώ­νων ενά­ντια στις εξώ­σεις, και όλων των ρι­ζο­σπα­στι­κών και κι­νη­μα­τι­κών φο­ρέ­ων σε πολ­λές πό­λεις πήρε την πρω­τιά. Οι συν­δυα­σμοί αυτοί στην με­γά­λη τους πλειο­ψη­φία στη­ρί­χτη­καν από το Podemos και σε κά­ποιες λίγες πε­ρι­πτώ­σεις από την Ενω­μέ­νη Αρι­στε­ρά-Izquierda Unida η οποία όμως σε γε­νι­κές γραμ­μές επέ­λε­ξε την αυ­τό­νο­μη της κα­τα­γρα­φή. Θα πρέ­πει επί­σης να ση­μειώ­σου­με ότι οι συν­δυα­σμοί της Unidad Popular είναι πολύ πιο πλα­τιοί από το ίδιο το Podemos. Για πα­ρά­δειγ­μα στην πόλη της Μα­δρί­της η Unidad Popular πήρε 519,000, ενώ στην πε­ρι­φέ­ρεια της Μα­δρί­της το Podemos κα­τε­βαί­νο­ντας μόνο του, πήρε τις μισές ψή­φους δη­λα­δή 285,000. Εν­δια­φέ­ρον μά­λι­στα απο­τε­λεί το γε­γο­νός ότι τα με­γά­λα ει­δη­σε­ο­γρα­φι­κά πρα­κτο­ρεία σε όλο τον κόσμο κα­τέ­γρα­ψαν την νέα αυτή δύ­να­μη ως «αρι­στε­ρί­στι­κη», «η αρι­στε­ρά πλατ­φόρ­μα του Podemos», απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι το σύ­στη­μα πολ­λές φορές αντι­λαμ­βά­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρα από τους ίδιους τους πρω­τα­γω­νι­στές των γε­γο­νό­των. Οι δύο πό­λεις στων οποί­ων τα απο­τε­λέ­σμα­τα απο­τυ­πώ­νε­ται με τον πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τρόπο αυτή η αλ­λα­γή είναι η Μα­δρί­τη και η Βαρ­κε­λώ­νη. Στη πρω­τεύ­ου­σα της χώρας, η Μα­νου­έ­λα Καρ­μέ­να, η 71χρο­νη «δί­καιη δι­κα­στί­να» με τον συν­δυα­σμό Ahora Μadrid (Μα­δρί­τη Τώρα) εκλέ­γει 20 δη­μο­τι­κούς συμ­βού­λους με 31,85%, ένα­ντι των 21 που εκλέ­γει το λαικό κόμμα της δε­ξιάς-P.P με 34,55%. Το λαικό κόμμα έχασε 10 συμ­βού­λους καθώς και τον έλεγ­χο της πόλης για πρώτη φορά μετά το 1991. Ο συν­δυα­σμός Ahora Madrid στη­ρί­χτη­κε από το Podemos και πολ­λές κι­νη­μα­τι­κές, κοι­νω­νι­κές και συν­δι­κα­λι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις. Στους ητ­τη­μέ­νους έρ­χο­νται τρί­τοι οι σο­σια­λι­στές-PSOE με 9 συμ­βού­λους και 15% αλλά και η Ενω­μέ­νη Αρι­στε­ρά-Izquierda Unida, που δεν εξέ­λε­ξε κα­νέ­ναν σύμ­βου­λο με το 1,71% των ψήφων. Για να εκλε­γεί βέ­βαια δή­μαρ­χος η Μα­νου­έ­λα θα χρεια­στεί τις ψή­φους των σο­σια­λι­στών.

Αλλά και στη Βαρ­κε­λώ­νη τα απο­τε­λέ­σμα­τα είναι εξαι­ρε­τι­κά, αφού η Άντα Κο­λά­ου, ηγε­τι­κή μορφή της πλατ­φόρ­μας ενά­ντια στις εξώ­σεις, με το συν­δυα­σμό Barcelona en Comu, (Για μια συλ­λο­γι­κή Βαρ­κε­λώ­νη) με 25,52 % εκλέ­γει 11 συμ­βού­λους, ξε­περ­νώ­ντας κατά έναν σύμ­βου­λο τους Ciudadanos (Πο­λί­τες), των οποί­ων η Κα­τα­λω­νία θε­ω­ρεί­ται κά­στρο. Κατά τη διάρ­κεια των πα­νη­γυ­ρι­σμών στη Βαρ­κε­λώ­νη η Άντα Κο­λά­ου έκανε δύο ση­μα­ντι­κές δη­λώ­σεις: «Εί­μα­στε μια συ­νε­χής δη­μο­κρα­τι­κή επα­νά­στα­ση» και «Θέλω να είμαι δή­μαρ­χος της πρω­τεύ­ου­σας της Κα­τα­λω­νί­ας, ενός λαού που θα μπο­ρεί να απο­φα­σί­σει ελεύ­θε­ρα ποια θα είναι η σχέση του με το Ισπα­νι­κό κρά­τος». Στην Βαρ­κε­λώ­νη η υπο­ψη­φιό­τη­τα της Άντα Κο­λά­ου στη­ρί­χτη­κε από το Podemos αλλά και από την Ενω­μέ­νη Αρι­στε­ρά. Και σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση η Άντα Κο­λά­ου θα χρεια­στεί κά­ποιου τύπου συ­νερ­γα­σία για να εκλε­γεί δή­μαρ­χος.

Αντί­στοι­χα καλά απο­τε­λέ­σμα­τα υπήρ­ξαν και σε πό­λεις της Γα­λι­κί­ας, ενώ στο λαικό Κάδις που το Podemos βγήκε πρώτη δύ­να­μη στις εκλο­γές που έγι­ναν πριν από λίγες βδο­μά­δες, για πολύ λίγο δεν εξε­λέ­γη δή­μαρ­χος ο πολύ δη­μο­φι­λής δά­σκα­λος ιστο­ρί­ας Κίτσι, με τον συν­δυα­σμό Por cadiz εξέ­λε­ξε όμως 8 συμ­βού­λους, 2 λι­γό­τε­ρους από το κόμμα της δε­ξιάς.

Στη Βα­λέν­σια η δεξιά, υπέ­στη συ­ντρι­βή, αφού από το 48% που είχε επι­τύ­χει το 2011 φέτος έπεσε στο 26%.

Συ­νο­λι­κά στις εκλο­γές των αυ­το­νο­μιών, το κόμμα της δε­ξιάς, αν και πα­ρα­μέ­νει ακόμα πρώτη δύ­να­μη, έχασε 2.443.804 ψή­φους πέ­φτο­ντας στο 26% , οι σο­σια­λι­στές στη δεύ­τε­ρη θέση με 25% και το Podemos στην τρίτη θέση ενώ οι οι Ciudadanos βρί­σκο­νται στην τέ­ταρ­τη θέση πε­τυ­χαί­νο­ντας μετά από τόση δια­φή­μι­ση ένα καλό απο­τέ­λε­σμα αλλά όχι αρ­κε­τό για να ξε­πε­ρά­σει το Podemos.

Τα συ­γκε­κρι­μέ­να εκλο­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα, με πολλά ακόμα πα­ρα­δείγ­μα­τα τα οποία δεν μπο­ρούν να κα­τα­γρα­φούν σε ένα μόνο άρθρο, πρώτα από όλα δεί­χνουν μια ήττα του δι­κομ­μα­τι­σμού ο οποί­ος δεν ξε­περ­νά­ει το 50% των συ­νο­λι­κών ψήφων καθώς και μια «κα­τά­λη­ψη» των θε­σμών από τα κι­νή­μα­τα. Εκα­το­ντά­δες ακτι­βι­στές και κα­θη­με­ρι­νοί άν­θρω­ποι εκλέ­κτη­καν με τα ψη­φο­δέλ­τια της Unidad Popular και του Podemos σε ολό­κλη­ρη την Ισπα­νία, επι­βάλ­λο­ντας την πα­ρου­σία τους και κά­νο­ντας στην άκρη τους εκ­προ­σώ­πους τους πα­λιού συ­στή­μα­τος. Με πρό­γραμ­μα το «δου­λειά για όλους», «Κα­νέ­νας άν­θρω­πος χωρίς στέγη», «έλεγ­χος των χρεών των δήμων» (μόνο ο δήμος της Μα­δρί­της έχει ένα χρέος 6 εκ ευρώ), και με όπλο την ενό­τη­τα το κί­νη­μα πέ­τυ­χε μια πρώτη νίκη. Η κα­μπά­νια δρό­μου που στοί­χη­σε λίγα χρή­μα­τα, και ο εν­θου­σια­σμός που επι­κρα­τού­σε ήταν αρ­κε­τά για να τα βάλει η Unidad Popular με ένα ολό­κλη­ρο σύ­στη­μα και τους θε­σμούς του. Ήταν η νίκη του Δαυίδ απέ­να­ντι στο Γο­λιάθ όπως πολύ πε­τυ­χη­μέ­να είπε η Άντα Κο­λά­ου. Βα­σι­κό ζή­τη­μα τώρα, ακόμα και αν ανα­γκα­στούν να εκλε­γούν με τις ψή­φους των σο­σια­λι­στών, θα είναι να σύ­ρουν τους σο­σια­λι­στές σε μια συ­νερ­γα­σία επι­βά­λο­ντας το ρι­ζο­σπα­στι­κό τους πρό­γραμ­μα. Οτι­δή­πο­τε άλλο θα ση­μαί­νει την ανα­σύ­ντα­ξη της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας. Η Ενω­μέ­νη Αρι­στε­ρά τι­μω­ρή­θη­κε για τη συ­στη­μι­κή της στάση και για την έλει­ψη ρι­ζο­σπα­στι­κό­τη­τας η οποία παρά την αλ­λα­γή γραμ­μα­τέα έχει πολύ δρόμο ακόμα να δια­νύ­σει μέχρι να απο­δεί­ξει ότι είναι αρι­στε­ρά. Οι Ciudadanos πα­ρα­μέ­νουν ως κίν­δυ­νος, αφού πα­ρου­σιά­ζο­νται ως μια «ήρεμη αλ­λα­γή» και πα­τώ­ντας πάνω στο κενό που άφη­σαν οι Podemos. Όσο για τους Podemos το επό­με­νο διά­στη­μα, αν επεν­δύ­σουν σε αυτή τη νέα λαική ενό­τη­τα, αν ξε­πε­ρά­σουν το άγχος της απεύ­θυν­σης στο με­σαίο χώρο, τότε το πιο πι­θα­νόν θα είναι να ανα­κτή­σουν δυ­νά­μεις και να κερ­δί­σουν την πρω­τιά στις εθνι­κές εκλο­γές του Φθι­νο­πώ­ροfotonoticia_20150523120650_644

Συνέντευξη με τον Μιγκέλ Ουρμπάν ευρωβουλευτή του Podemos

Ετικέτες

αναδημοσίευση από Rproject

Τη συνέντευξη πήρε η Κατερίνα Σεργίδου

Συναντήσαμε τον Μιγκέλ Ουρμπάν (Miguel Urban) στην Αθήνα, διαδηλώσαμε μαζί την 1η Μάη, και κουβεντιάσαμε για τα νέα του καθήκοντα, τις αλλαγές στην πολιτική συζήτηση μέσα στο Podemos αλλά και στην ίδια την Ισπανική κοινωνία. Ο Μιγκέλ βρίσκεται στο ευρωκοινοβούλιο μόλις δύο μήνες, παίρνοντας τη θέση της Τερέσα Ροδρίγεζ , που έχει εκλεγεί βουλευτής στο τοπικό κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας. ( Ο Μιγκέλ Ουρμπάν ήταν ο αμέσως επόμενος σε ψήφους). Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη Μαδρίτη, ηγετικό στέλεχος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, πρόσφατα Anticapitalistas και ιδρυτικό στέλεχος του Podemos.

Μιγκέλ, δεν είναι η πρώτη φορά που συναντιόμαστε στην Αθήνα. Ποιος είναι ο λόγος της επίσκεψής σου αυτή τη φορά; 

Ήρθα στην Αθήνα για να συμμετάσχω στη διαδήλωση της πρωτομαγιάς,  μια και στο παγκόσμιο κοινωνικό φόρουμ που έγινε στην Τύνιδα είχαμε αποφασίσει ότι την 1η Μάη διεθνείς αντιπροσωπείες θα διαδηλώναμε εκφράζοντας την αλληλεγγύη μας στον ελληνικό λαό. Την επόμενη μέρα είχαμε μια διεθνή συνάντηση όπου συζητήσαμε την οργάνωση κοινών δράσεων αλληλεγγύης σε συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του Ιούνη και των κρίσιμων  διαπραγματεύσεων, αλλά επίσης και για το ζήτημα του χρέους. Η αλήθεια είναι ότι είναι η ένατη φορά που βρίσκομαι εδώ.

Μετά από την πετυχημένη θητεία της Τερέσα στο ευρωκοινοβούλιο, έχεις αναλάβει εσύ, ως ευρωβουλευτής του Podemos. Ποια είναι τα πρώτα συμπεράσματα σου από τη συμμετοχή σου εκεί;

Κοίτα ακόμα, είναι πολύ νωρίς. Βρίσκομαι μόλις δύο μήνες εκεί. Το πρώτο πράγμα που ανακάλυψα αμέσως είναι ότι οι γραφειοκράτες στο ευρωκοινοβούλιο είναι περισσότεροι από ότι νόμιζα. Όμως πιστεύουμε ότι μας προσφέρονται ευκαιρίες να πάρουμε πρωτοβουλίες που θα υπηρετήσουν τους από κάτω, που θα υπηρετήσουν τους λαούς του νότου, όλους όσους  παλεύουμε ενάντια στη λιτότητα και το καθεστώς του χρέους. Να σου πω ότι συμμετέχω σε τρεις επιτροπές. Η πρώτη είναι η επιτροπή προυπολογισμού, η δεύτερη είναι για τη βιομηχανία και την ενέργεια και η τρίτη για οικονομικά και νομισματικά θέματα. Επίσης συμμετέχω στην επιτροπή για την Παλαιστίνη και για τις χώρες του Μαγρέπ. Ειδικότερα θα επικεντρωθούμε στο ζήτημα του προυπολογισμού και του χρέους προβάλλοντας την απόρριψη μας στα μέτρα που επιβάλλει η τρόικα, τη στήριξη της επιτροπής ελέγχου του ελληνικού χρέους αλλά και το δικαίωμα του ελληνικού λαού να αποφασίσει τη μη αποπληρωμή ενός παράνομου χρέους. Ετοιμάζουμε επίσης παρεμβάσεις για τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, την κοινωνική οικονομία και την κλιματική αλλαγή. Στο ευρωκοινοβούλιο επίσης ασχολούμαι με το μεταναστευτικό ζήτημα. Έχουμε εναντιωθεί στην frontex και στην Ευρώπη φρούριο.

Πάμε λίγο στην Ισπανία. Σε ποιο επίπεδο βρίσκεται το κίνημα αυτή τη στιγμή εκεί; Έχουμε διαβάσει αρκετά για την απεργία στην τηλεφωνία της Movistar. Δώσε μας μια φωτογραφία της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής. 

Δυστυχώς αυτή τη στιγμή σε επίπεδο δρόμου, τα κινήματα δεν είναι πολύ ενεργά. Υπάρχουν βέβαια κάποιες απεργίες. Το επίπεδο κοινωνικών αγώνων, το επίπεδο συντονισμού των κινημάτων είναι πολύ χαμηλότερο από ότι τα προηγούμενα χρόνια. Και αυτό γιατί η εκλογική προοπτική έχει παγώσει την κινηματική δράση κάτι που είναι φυσιολογικό. Έχουμε πίσω μας τέσσερα χρόνια πλούσιας κινηματικής δράσης. Τα κινήματα έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους, σωστά; Το βασικό όμως είναι ότι ο κόσμος έχει μεγάλες προσδοκίες από τις εκλογικές μάχες που έχουμε μπροστά μας και ιδιαίτερα σε εθνικό επίπεδο. Παρ όλα αυτά υπάρχει πάντα μια κινητικότητα. Δεν υπάρχει κενό. Η πιο ενδιαφέρουσα κινητοποίηση αυτή τη στιγμή είναι όντως αυτή της Movistar. Μιλάμε για πολλούς εργαζόμενους, τεχνικούς κινητής και σταθερής τηλεφωνίας. Η Movistar ήταν ένας δημόσιος οργανισμός που ιδιωτικοποίηθηκε. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δούλευαν οι εργαζόμενοι φυσικά έχουν χειροτερεύσει  δραματικά. Στη συγκεκριμένη εταιρεία υπάρχουν εργαζόμενοι πολλών ταχυτήτων με στόχο την εξατομίκευση και τη διαίρεση των εργαζομένων. Όμως από τις 28 Μάρτη, οι εργαζόμενοι αορίστου, ορισμένου χρόνου, αυτοί με μπλοκάκι κλπ ενώθηκαν όλοι μαζί και ξεκίνησαν μια απεργία που έχει αγκαλιάσει όλη τη χώρα. Και αυτό γιατί το νέο συμβόλαιο που καλούνται να υπογράψουν κατεβάζει το μισθό στα 600 ευρώ και επηρεάζει πάνω από 20,000 εργαζόμενους. Μιλάμε για εργαζόμενους που δουλεύουν μέχρι και 16 ώρες σε πολύ επισφαλείς συνθήκες, υποχρεωμένοι να έχουν δικό τους εξοπλισμό. Στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει πόσοι δουλεύουν στη συγκεκριμένη εταιρεία, διότι μιλάμε για πολλές μικρές εταιρίες και εργολαβίες με διαφορετικό καθεστώς η κάθε μια  που βρίσκονται κάτω από την ομπρέλα της Movistar  . Τα συνδικάτα υπολογίζουν ότι είναι γύρω στους 140,000. Πρόκειται λοιπόν για μια τελείως αυτοοργανωμένη απεργία, που χρησιμοποίησε το δίκτυο της εταιρείας για να διαδοθεί. Βρίσκονται στη τρίτη βδομάδα απεργίας, μιας απεργίας διαρκείας. Η απεργιακή τους επιτροπή έχει οργανώσει τις τελευταίες μέρες γύρω στους 15,000 εργαζόμενους. Το Podemos έχει στηρίξει αυτόν τον αγώνα με πολλούς τρόπους. Εγώ προσωπικά θα διαθέσω ένα μεγάλο μέρος του μισθού μου για το απεργιακό τους ταμείο, όπως και στους εργαζόμενους των ταχυδρομείων που είναι άλλος ένας σημαντικός αγώνας. Κάτι επίσης πολύ σημαντικό είναι ότι την 1η Μάη, ο Πάμπλο Ιγλέσιας συμμετείχε στη συγκέντρωση των απεργών της Movistar και μάλιστα σύμφωνα με την εφημερίδα El Pais ενώ είχε κληθεί να συμμετάσχει στην επίσημη συγκέντρωση των συνδικάτων που ελέγχονται από το σοσιαλιστικό κόμμα, αρνήθηκε και επέλεξε να παραστεί και να μιλήσει στην απεργιακή συγκέντρωση της Movistar. Η El Pais μάλιστα αναφέρει χαρακτηριστικά ότι γι αυτό φταίει η Αντικαπιταλιστική Αριστερά (Izquierda Anticapitalista) Χαιρετίζουμε την κίνηση του Πάμπλο φυσικά και πρέπει να σου πω μάλιστα ότι την Τρίτη 5 Μάη έχουμε προσκαλέσει τους απεργούς στο ευρωκοινοβούλιο για να πάρει ακόμα περισσότερη δημοσιότητα ο αγώνας τους. Γενικά αυτό είναι στη φιλοσοφία μας, θα προσκαλούμε συνεχώς στο ευρωκοινοβούλιο εκπροσώπους κινημάτων, αγωνιστές  για να προβάλλουν τα αιτήματά τους, να κάνουν ερωτήσεις, να γίνουν ορατοί.

Στις 24 Μάη έχετε τη μάχη των δημοτικών εκλογών  σε πολλές αυτόνομες κοινότητες της Ισπανίας. Φαίνεται μάλιστα ότι θα κερδίσουμε τη Βαρκελώνη. Έτσι είναι;

Όπως ξέρεις το Podemos δε θα συμμετάσχει ως αυτόνομος πολιτικός φορέας στις δημοτικές εκλογές. Η απόφασή μας ήταν να επιχειρήσουμε να οικοδομήσουμε, να συμμετέχουμε, να προωθήσουμε εγχειρήματα και υποψηφιότητες λαικής ενότητας (unidad popular), που θα έχουν ως βασικό στίγμα την αντιλιτότητα. Θα συμμετέχουμε σε τοπικούς σχηματισμούς όπου τον πρώτο λόγο θέλουμε να έχουν οι πολίτες με τη συμμετοχή τους. Δύο  από τα πιο ενδιαφέροντα παραδείγματα είναι το Ahora Madrid ( Μαδρίτη Τώρα) με επικεφαλής την Μανουέλα Κάρμενα, σύμβολο του αγώνα ενάντια στη δικτατορία του Φράνκο  στη Μαδρίτη και στη Βαρκελώνη το Barcelona en común (Κοινή/συλλογική Βαρκελώνη), με επικεφαλής την Άντα Κολάου, ηγετική μορφή της εξαιρετικά επιτυχημένης «Πλατφόρμας Πληγέντων από Εξώσεις και Κατασχέσεις» και του guanyem barcelona . Στην Βαρκελώνη γύρω από αυτήν έχουν συγκεντρωθεί όλα τα κοινωνικά κινήματα και οι οργανώσεις της αριστεράς με έναν τρόπο και ένα πρόγραμμα που θυμίζει πολύ το πως δημιουργήθηκε το Podemos. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως πρώτη δύναμη θα είναι αυτός ο σχηματισμός, το οποίο θα είναι ένα εξαιρετικό νέο, αν και θα πρέπει να προσέχουμε τι λένε οι δημοσκοπήσεις. Στη Μαδρίτη επίσης η Μανουέλα Κάρμενα είναι πολύ γνωστή, και φαίνεται να παίρνει τη δεύτερη θέση. Πολύ ενδιαφέροντες διαδικασίες και στο Κάδιζ, στη Σαραγόσα κ.α

Τις τελευταίες εβδομάδες, η ελληνική κοινή γνώμη βομβαρδίζεται με δημοσκοπήσεις που καταγράφουν πτώση του Podemos. Λένε χαρακτηριστικά ότι η Ανδαλουσία έδειξε τα όρια. Έχει βάση όλη αυτή η επιχειρηματολογία;

Η πραγματικότητα είναι ότι οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν άλλο ποσοστό για τις τοπικές εκλογές και άλλο για τις εθνικές. Για παράδειγμα στην Ανδαλουσία καταγράφουν ένα 30% στις εθνικές εκλογές ενώ για το τοπικό κοινοβούλιο έδειχναν το 15% που τελικά πήραμε. Παρ όλα αυτά όντως καταγράφεται μια μικρή πτώση. Το σύστημα δεν είναι ηλίθιο και έχει κατασκευάσει ήδη ένα κόμμα που μοιάζει φαινομενικά με το Podemos, που έχει πολύ ευνοική μεταχείριση από τα ΜΜΕ και ονομάζεται Ciudadanos (Πολίτες). Μοιάζει πολύ με το δικό σας Ποτάμι. Χρηματοδοτείται οικονομικά από το κεφάλαιο. Το κόμμα αυτό επιτίθεται πολύ στο Podemos. Κάτι ακόμα που βλάπτει εμάς και ωφελεί τους Ciudadanos, είναι η κάμψη του κινήματος. Για πολύ κόσμο το κόμμα αυτό συμβολιζει μια «ήρεμη αλλαγή». Παρ όλα αυτά συνεχίζουμε να είμαστε πρώτη δύναμη. Το πρόβλημα είναι πως το εκλογικό σύστημα της Ισπανίας είναι τόσο πολύπλοκο που ακόμα και αν ένα κόμμα εκλεγεί πρώτο δεν είναι εύκολο να κυβερνήσει χωρίς συνεργασίες, αν δεν έχει λάβει συγκεκριμένο ποσοστό. Οι δημοσκοπήσεις πάντως δείχνουν ότι σε πρόθεση ψήφου είμαστε πρώτοι.  Σε κάθε περίπτωση πρέπει να προσέξουμε πολύ πως θα φτιάξουμε ένα πιο πλουραλιστικό Podemos, να δώσουμε μεγαλύτερο βάρος στην ανάπτυξη των κινημάτων που μας ανέδειξαν και να συγκροτήσουμε ένα πρόγραμμα που θα είναι του κόσμου. Για την Ανδαλουσία πρέπει να σου πω ότι υπήρξε τρομαχτική πίεση από το PSOE για συνεργασία. Θέσαμε τις κόκκινες γραμμές μας, με επικεφαλής τον Μανόλο Γκάρι ηγετικό στέλεχος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς,  δεν αποδεχτήκαμε να στηρίξουμε την επικεφαλής Σουσάνα Ντίας, ξεκαθαρίζοντας πολύ με αυτό τον τρόπο το στίγμα του Podemos. Προτείναμε μάλιστα να γίνει και δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός της Ανδαλουσίας αν θέλει τη συνεργασία με το κόμμα που είναι υπεύθυνο για τη φτώχεια και τη διαφθορά που υπάρχει στην Ανδαλουσία.

Ποια είναι η εσωτερική συζήτηση στο Podemos αυτή τη στιγμή; Φαίνεται ότι σε κάποια επίπεδα υπάρχει έλλειψη δημοκρατίας και προσανατολισμού. Ξέρεις και ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα, πολύ πιο πιεστικά τώρα που βρίσκεται και στην κυβέρνηση.

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε πολύ απασχολημένοι οργανώνοντας τη συμμετοχή μας στις τοπικές και δημοτικές εκλογές. Το σημαντικό είναι ενωμένοι να κερδίσουμε αυτές τις εκλογές. Στο εσωτερικό μας τώρα,  έχει ανοίξει μια μεγάλη δημόσια συζήτηση για τον προσανατολισμό του Podemos. Η εμφάνιση των Ciudadanos τα αλλάζει όλα. Είναι βασικό να ξανακατακτήσουμε το χαμένο έδαφος να ξεκαθαρίσουμε περισσότερο το πρόγραμμά μας για παράδειγμα, γύρω από το ζήτημα του χρέους, τα εργασιακά δικαιώματα. Και είναι πολύ σημαντικό να ξαναβάλουμε σε κίνηση τον κόσμο, τα κινήματα. Υπάρχει το εξής περίεργο επίσης. Σε μια κλίμακα μεταξύ άκρας αριστεράς και άκρας δεξιάς μια έρευνα πανεπιστήμιου έδειξε ότι η πλειοψηφία του Ισπανικού λαού θεωρεί το Podemos ένα κόμμα της άκρας αριστεράς. Το Podemos έχει καταγραφεί ως ένα κόμμα της ρήξης και έτσι πρέπει να παραμείνει. Δεν είναι ένα κλασικό αριστερό κόμμα παρ όλο που όλα του τα ηγετικά στελέχη δηλώνουν μαρξιστές και αυτό είναι σίγουρα αξιοπερίεργο.

Πρόσφατα άλλαξε η ηγεσία της Ενωμένης Αριστεράς. Ο νέας γραμματέας, ο Αλμπέρτο Γκαρσόν φαίνεται να είναι διαφορετικός από την παλιά ηγεσία. Έχει ριζοσπαστικό λόγο, θέλει να «καθαρίσει» το κόμμα από όσους ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα, η κριτική που κάνει στο Podemos φαίνεται να γίνεται «από τα αριστερά». Θεωρείς ότι θα μπορούσε να υπάρχει συνεργασία με την Ενωμένη Αριστερά σε αυτό το νέο πλαίσιο που τίθεται;

Είμαστε φίλοι με τον Αλμπέρτο και ήμασταν συνεργάτες στο ιστορικό βιβλιοπωλείο που είχα, το Μαραμπούντα. Είναι ένας αγωνιστής, πολύ καλός οικονομολόγος με καλές προθέσεις. Όμως ακόμα δεν ηγείται πραγματικά της Ενωμένης Αριστεράς. Δεν έχει την πραγματική πλειοψηφία. Πρέπει να ξέρεις ότι η Ενωμένη Αριστερά διέγραψε τα μέλη της που αποφάσισαν να στηρίξουν την υποψηφιότητα της Μανουέλα στη Μαδρίτη, παρ όλο που ο Αλμπέρτο τους είχε στηρίξει. Θα έπρεπε να συνεργαστούμε με την Ενωμένη Αριστερά κάποια στιγμή, αλλά πρώτα θα πρέπει να ξεκαθαρίσει το πρόγραμμα και τον προσανατολισμό της. Το ίδιο έχουμε να κάνουμε και εμείς.

Τελικά Μιγκέλ τι να κάνουμε με το κράτος; Στην Ελλάδα πήραμε την κυβέρνηση, αλλά η αστυνομία και τα δικαστήρια συνεχίζουν όπως και πριν το κατασταλτικό τους έργο. Το ότι πήραμε την κυβέρνηση δεν είναι αρκετό. Νομίζεις ότι η αριστερά μπορεί να κερδίσει την ηγεμονία με τις δικές τις ιδέες; Και σε ρωτάω γιατί σύντομα θα αντιμετωπίσετε τα ίδια διλήμματα με εμάς.

Το βασικό είναι να χτίσουμε και να χτίσετε την λαική εξουσία. Διότι το να έχεις την κυβερνητική εξουσία δε σημαίνει ότι έχεις την πραγματική εξουσία. Το βασικό είναι να έχουμε μια κοινωνία συνειδητοποιημένη, αυτοοργανωμένη. Μια κυβέρνηση δεν είναι αρκετή αλλά ένας λαός με δύναμη και γενναιότητα μπορεί να ηγεμονεύσει πραγματικά. Μια τέτοια δύναμη μπορεί να αναγκάσει οποιαδήποτε κυβέρνηση συμπεριλαμβανομένης και του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει αυτά που πρέπει.

Πως σου φαίνονται οι πρώτες κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης  και στο εσωτερικό αλλά και απέναντι στους δανειστές;

Δεν είναι εύκολη η απάντηση, είναι πολύ περίπλοκο. Φαίνεται πάντα πιο εύκολο απ έξω να κάνουμε κριτική και να λέμε εμείς στη θέση τους θα κάναμε αυτό ή εκείνο. Καταρχήν ένα βασικό βήμα για να γίνει η διαπραγμάτευση με καλύτερους όρους είναι ο έλεγχος του χρέους και το να πούμε ότι δεν υπάρχει λόγος πληρωμής του. Το ζήτημα είναι ότι θα είναι πολύ σκληροί με την Ελλάδα για να μην υπάρξει διαφορετικό  παράδειγμα στην Ευρώπη. Είναι περισσότερο πολιτικό παρά οικονομικό το ζήτημα. Επίσης  υπάρχει τρομερή παραπληροφόρηση. Η Ισπανική κυβέρνηση διαδίδει ότι ο Βαρουφάκης παραήταν ριζοσπάστης και ότι ο καινούριος επικεφαλής των διαπραγματεύσεων Τσακαλώτος είναι πιο συντηρητικός, πράγμα που όπως μαθαίνουμε δεν ισχύει. Χρειάζεται περισσότερη πίεση και από εμάς αλλά και από εσάς έτσι ώστε να είναι καθαρό ότι δεν διαπραγματεύεται μόνο η ελληνική κυβέρνηση αλλά όλος ο λαός. Νομίζω ότι ο Ιούνης θα είναι δύσκολος και γι αυτό θα πρέπει να οργανωθούν κινητοποιήσεις σε όλη την Ευρώπη που θα στηρίζουν την κυβέρνηση έτσι ώστε να μην κάνει ούτε βήμα πίσω.

Μιγκέλ δε μπορώ να μη σε ρωτήσω και κάτι ακόμα. Είναι γνωστό τουλάχιστον στη μισή Μαδρίτη ότι μαγειρεύεις υπέροχα. Συνεχίζεις ακόμα;

Προσπαθώ, να βρίσκω πάντα λίγο χρόνο για να μαγειρεύω, αλλά δυστυχώς μαγειρεύω λιγότερο.

image21

Λουίς Σεπούλβεδα: Να μάθουμε να ζούμε με τις απουσίες

Για την “HIJOS”(Κατά λέξη: γιοι, παιδιά. Σύλλογος Τέκνων Εξαφανισμένων της Αργεντινής»

Απ’ όλους όσοι μας λείπουν, μένουν κάτι λίγες φωτογραφίες, φέτες ζωής που καταψύχονται τη στιγμή του “κλικ”, ενώ η ζωή συνεχίζεται, η ίδια ζωή που μας μάζευε όλους στον κήπο του σπιτιού, δίπλα στην ψησταριά, με την αυλόπορτα ανοιγμένη διάπλατα· σ’ ένα πάρκο με το παιδί καθισμένο στα πόδια μας, το ίδιο αυτό παιδί που ψάχνει σήμερα· σε μια συγκέντρωση αναγκαία όσο η χαρά, και μαζί με άλλους που επίσης μας λείπουν. Είναι επικίνδυνες αυτές οι φωτογραφίες, ανατρεπτικές όπως καθετί ανησυχητικό, διαπεραστικές όπως η δίψα για ζωή, βλάσφημες όπως κάθε πίστη σε οτιδήποτε· κυρίως, όμως, είναι φωτογραφίες ανδρών και γυναικών που κρατούν αποφασιστικά τη μοίρα τους στα χέρια τους, περήφανα ένοχοι για τα νιάτα τους και για τη λαχτάρα τους για δικαιοσύνη.

Αυτοί που μας λείπουν, συνήθιζαν να μαζεύονται για να παίξουν καμιά παρτίδα τρούκο* και γελούσαν τρανταχτά, χωρίς σεμνοτυφίες, την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι προπαγάνδιζαν τα καλά της σιωπής. Καμιά φορά, σε κάποια αυλή, έτρεχαν πίσω από ένα τόπι, τάχα σπουδαίοι μπαλαδόροι, κι όταν έβαζαν γκολ το υπέγραφαν φωνάζοντας τ’ όνομά τους, την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι είχαν αποφασίσει πως δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο να ζεις στην ανωνυμία. Αυτοί που μας λείπουν, μαγείρευαν τα σαββατοκύριακα, οδηγούσαν λεωφορεία, σπούδαζαν κοινωνιολογία, νομικά ή γεωπονία, έγραφαν μυθιστορήματα, ήταν ηθοποιοί, ποιητές ή πυγμάχοι, ήταν γιατροί σε κάτι άθλιες κλινικές, μάθαιναν ένα ένα τα πάρκα της πόλης, μέσα στα οποία αντάλλασσαν ρούχα, δίσκους, βιβλία και εμπιστοσύνη. Τα δειλινά της Κυριακής, αυτοί που μας λείπουν, έλεγαν: “Τι λέτε; Πίνουμε κάνα μάτε;”, και τότε, με την οικογενειακή κούπα που μοσχοβολούσε το καλύτερο χόρτο (“αυτό με τα κοτσανάκια” έλεγαν αυτοί που μας λείπουν), κοιτάζονταν στα μάτια με τρυφερή περηφάνια, με βίαιη στοργή, με πάθος οπλισμένο με μέλλον, γιατί αυτοί που μας λείπουν ήταν αγωνιστές.

Κι αν μας λείπουν, δεν είναι επειδή έτσι το θέλησε η τύχη ή τα καμώματα ενός πληγωμένου θεού. Μας λείπουν γιατί τόλμησαν να προτείνουν μια ζωή καλύτερη απ’ την αγελαία. Μας λείπουν γιατί είπαν πως ψωμί θα υπάρξει ή για όλους ή για κανέναν. Μας λείπουν γιατί άναψαν ένα φως μες στο σκοτάδι – έντονο ή χλωμό, δεν έχει σημασία, γιατί η λάμψη του μας οδηγεί. Μας λείπουν γιατί στο μισοσκότεινο δωμάτιο ζύγωσαν το κρεβάτι του παιδιού, το χάιδεψαν, άφησαν στο μέτωπό του το αστεράκι του ήσυχου ύπνου, κι όταν βγήκαν από κει και πέρασαν στη δράση, το έκαναν ξέροντας πόσο πολλά είχαν να χάσουν, και το έκαναν με την αποφασιστικότητα αυτού που ξέρει ότι έχει δίκιο.

Όταν τους έπιασαν, όταν άρχισαν να μας λείπουν, οι μάρτυρες που δεν είχαν δει τίποτα, ψιθύρισαν: “Κάτι θα ‘χουν κάνει για να τους πιάσουν έτσι”, κι είχαν δίκιο, γιατί δεν έκαναν απλώς κάτι, αλλά πολλά: ονειρεύτηκαν πως μπορεί να ζήσει κανείς όρθιος· ονειρεύτηκαν πως η μοίρα του ανθρώπου δεν μπορεί να είναι πάντα κάτεργο· ονειρεύτηκαν πως μπορούν να γίνουν ευτυχισμένοι όλοι οι άνθρωποι· ονειρεύτηκαν να θεσπίσουν έναν δίκαιο νόμο, μπροστά στον οποίο θα είμαστε όλοι ίσοι. Και τόλμησαν να θελήσουν να πραγματώσουν τα όνειρά τους, γιατί αυτοί που μας λείπουν, χωρίς τυμπανοκρουσίες ή ματαιοδοξίες, άγγιξαν την υπέρτατη διάσταση στην οποία μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος, και γι’ αυτό ακριβώς μας λείπουν: γιατί ήταν επαναστάτες.

Ανδρώθηκαν τη χειρότερη εποχή κι έκαναν ό,τι μπορούσαν να την κάνουν να είναι η καλύτερη. Ανακάλυψαν ότι η Ιστορία ήταν μια απάτη, κι έγιναν σοφοί για να την ξαναγράψουν με την καλλιγραφία της αξιοπρέπειας. Ήταν προορισμένοι να θριαμβεύσουν, και προτίμησαν να είναι μοναχικοί. Πέταξαν από πάνω τους το πετσί της πατρίδας κι έγιναν μέλη της μεγάλης ανθρώπινης οικογένειας.

Αυτοί που μας λείπουν, δεν έχουν αγάλματα στα πάρκα, αλλά ζουν ακέραιοι στη μνήμη μας. Είχαν μακριά μαλλιά, φορούσαν παντελόνια “καμπάνα”, γερά παπούτσια για μεγάλες πορείες και μάλλινα πουλόβερ για τις νύχτες δράσης και προπαγάνδας, κάπνιζαν βαριά τσιγάρα, έπιναν κόκκινο κρασί, τραγουδούσαν τραγούδια του Λέο Δαν και των Ιντρακούντος, οι άντρες αγαπούσαν -δίκην κοινού μυστικού- την Τζάνις Τζόπλιν και οι γυναίκες ανακήρυσσαν τον Σάντρο ως το πιο αρσενικό των αρσενικών. Κάπου κάπου κάπνιζαν κάνα πουράκι, κάπου κάπου τους καιγόταν το ψητό. Μιλούσαν για τα πάντα για να ανακαλύψουν ξανά την αξία των λέξεων, κι όταν άρχισαν να μας λείπουν, η σιωπή τους μπροστά στους δήμιους ήταν τα λόγια τους που μας κληροδότησαν.

Από αυτούς τους ανθρώπους μάς έχουν μείνει κάποιες φωτογραφίες που δεν θέλουν να είναι αντικείμενα μιας θρηνωδίας. Αυτό που θέλουν, είναι να τις πάει κανείς στην αυλή του σπιτιού, κι εκεί, τη στιγμή που κάποιος ή κάποια θα πει: “Τι λέτε; Πίνουμε κάνα μάτε;” και τα βλέμματα αρχίσουν να ψάχνονται μέσα στη γλυκιά και σιωπηρή συνεννόηση των δικαίων, εκείνες κι εκείνοι, αυτοί που τόσο μας λείπουν, θα βγουν από την εικόνα τους και θα υψωθούν στην υπέρμετρη των συνωμοσιών, στη θεμελιώδη συνωμοσία κατά του ψεύδους που επιχειρεί να διαγράψει το παρελθόν με χρηματισμούς.

Ας μάθουμε να ζούμε μ’ αυτούς που μας λείπουν, επειδή αποτελούν κομμάτι μας, επειδή ξέρουμε γιατί μας λείπουν, κι επειδή την απουσία τους την αναπληρώνουμε με καμάρι.

Ένα απόσπασμα, από το βιβλίο του Λουίς Σεπούλβεδα, «η τρέλα του Πινοσέτ» (εκδόσεις Opera).

Ο Σάκης ο Ρουβάς, το Άξιον εστί «κι η άνοιξη ακριβή»

αναδημοσίευση από Rproject

της Κατερίνας Σεργίδου

Νυν το περίβλημα της Γης και η Εξουσία Αιέν η βρωση της Ψυχής και η Πεμπτουσία Άξιον Εστί -Δοξαστικόν

Στις «δευτερεύουσας»σημασίας ειδήσεις πληροφορηθήκαμε ότι στις 2 Μάη ο γνωστός ποπ (;) τραγουδιστής θα ερμηνεύσει το Άξιον Εστί. Η συναυλία οργανώνεται από το δήμο της Νέας Σμύρνης . Πρόκειται για το αφιέρωμα «90 χρόνια Μίκης Θεοδωράκης» το οποίο συμπίπτει με τον εορτασμό της εργατικής πρωτομαγιάς. Το σκεπτικό του Δήμου από ότι φαίνεται είναι να έρθει σε επαφή η νέα γενιά με τον πολιτισμό. Στη συναυλία θα ακούσουμε τον Σάκη Ρουβά να τραγουδάει τους μελοποιημένους από τον Θοδωράκη στίχους του Ελύτη. Θυμίζουμε ότι μιλάμε για το «ένα το χελιδόνι», «Της αγάπης αίματα», «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ» κ.α. Όπως ήταν αναμενόμενο ο «καλός» καλλιτεχνικός κόσμος αλλά και αρκετοί αριστεροί άνθρωποι σοκαρίστηκαν με την είδηση, θεωρώντας αβάσταχτο το να ακούσουν από τα χείλη του Σάκη, στίχους όπως: «Θέλει νεκροί χιλιάδες να `ναι στους τροχούς, Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους» ή «Καὶ τὴν άλλη μέρα εστήσανε στὸν τοίχο τριάντα». «Καὶ θὰ λάβουνε τα όνειρα ἐκδίκηση, καὶ θὰ σπείρουνε γενεὲς στοὺς αἰώνες των αιώνων». Τα επιχειρήματα εναντίον του Σάκη έφτασαν πολύ μακρυά. Θεωρήθηκε βέβηλη πράξη το να πιάσει στο στόμα του τους «άγιους» στίχους που ακούστηκαν από μια Φαραντούρη και έναν Μπιθικώτση. Πως είναι δυνατόν ένας καλλιτέχνης της υποκουλτούρας να κατανοήσει και να ερμηνεύσει τον Ελύτη; Οι επικριτές μιλούν για εξευτελισμό του ίδιου του έργου, των νοημάτων αλλά και της ιστορίας του. Θυμίζουμε ότι μετά το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη τα τραγούδια του Μίκη απαγορεύτηκαν . Αξίζει βέβαια να θυμίσουμε ότι ο Μπιθικώτσης, ο τραγουδιστής της εξορίας επιλέχτηκε από την Χούντα για να ερμηνεύσει μαζί με τη Βίκη Μοσχολιού τον ύμνο της της «επαναστάσεως»: «Μέσα στ” Απρίλη τη γιορτή, το μέλλον χτίζει η νιότη αγκαλιασμένη, δυνατή, μ” εργάτη, αγρότη, φοιτητή και πρώτο τον στρατιώτη…». Λένε λοιπόν κάποιοι ότι το να ερμηνεύσει ο Σάκης το Άξιον Εστι θα σημάνει τη νίκη της Χούντας. Θα πρέπει όμως τότε να κάψουμε και τους δίσκους με τη φωνή του Μπιθικώτση…

Ας γυρίσουμε όμως στον Σάκη και τη συζήτηση για το αν είναι άξιος να ερμηνεύσει τον άξιον. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται επίθεση στον γνωστό τραγουδιστή. Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που η ηθοποιός Χρυσούλα Διαβάτη αρνήθηκε να παραλάβει το έπαθλο της στην απονομή των βραβείων Κάρολου Κουν , επειδή ο Σάκης Ρουβάς, είχε τιμηθεί με το βραβείο Αρχαίου Δράματος.

Το συγκεκριμένο άρθρο δεν έχει σκοπό να υπερασπιστεί τον Σάκη Ρουβά, πολύ περισσότερο το καλλιτεχνικό του ρεπερτόριο. Δεν έχει όμως σκοπό και να τον λιθοβολήσει. Γιατί το να ερμηνεύσει το Άξιον Εστι ο Σάκης από μόνο του δεν αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα.

Πριν κατηγορήσουμε ή επιβραβεύσουμε τον Σάκη, (το καλύτερο θα ήταν να μην έχουμε ασχοληθεί) θα πρέπει να επιλέξουμε για ποιο λόγο τον κατηγορούμε και από ποια πλευρά. Τον κατηγορούμε γιατι δεν είναι άξιος να τραγουδήσει το «εθνικό» μας άσμα; Τον κατηγορούμε γιατί δεν είναι αρκετά αριστερός για να πιάσει στο στόμα του τους νεκρούς μας; Τον κατηγορούμε γιατί δεν είναι αρκετά άντρας; Τον κατηγορούμε γιατί δεν έχει ταλέντο;

Καταρχήν θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι αν και εμείς, οι γονείς μας και οι παππούδες μας έχουμε κατά καιρούς ριγήσει ακούγοντας τους συγκεκριμένους στίχους, αν και το Άξιον Εστί είναι ταυτισμένο με την αριστερά και το έχουμε ακούσει σε απεργίες, συγκεντρώσεις κλπ, ξεχειλίζει και από πατριωτισμό. Εκτός από το «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», στο Άξιον Εστί ακούμε επίσης, για «το γαλάζιο που πολύ αγαπήσαμε», το «μη λησμονάτε τη χώρα μου» κ.α. Για κάποιους αυτό δεν είναι πρόβλημα, αφού στην Ελλάδα η αριστερά κατά καιρούς έχει υπάρξει και πολύ εθνική. Ο ίδιος ο Θεοδωράκης αποτελεί το ιερό σύμβολο της εθνικής ομοψυχίας. Ας μη ξεχνάμε ότι το «βρώμικο» 1989 εκλέχτηκε βουλευτής με τη Ν.Δ, ενώ από το 1990 μέχρι το 1992 υπήρξε υπουργός. Ποια μεγαλύτερη απόδειξη ότι δεν τρέχει τίποτα, από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης σε μια αρκετά σκληρή ανακοίνωση του, αναφέρει ότι αν και δεν ερωτήθηκε δεν έχει κανένα πρόβλημα με το να ερμηνεύσει ο Σάκης τα τραγούδια του χαρακτηρίζοντας ως υποκριτική την επίθεση που γίνεται, λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι «Θεωρώ τη χειρότερη εκτέλεση πολύ καλύτερη από μια απαγόρευση». Αν λοιπόν κάποιος αποφασίσει να τα βάλει με τον Σάκη θα πρέπει επίσης να τα βάλει και με τον «υπουργό» Μίκη Θεοδωράκη ή εν πάση περιπτώσει να διαλέξει με ποιον Μίκη είναι.

Η αναφορά στην ελληνικότητα του Άξιον Εστί και στον πατριωτισμό του Μίκη Θεοδωράκη δε γίνεται (τουλάχιστον όχι σε αυτό το άρθρο ) για να επιτεθούμε στην πατριωτική αριστερά, ούτε για να αποδομήσουμε το όντως αριστουργηματικό άξιον εστί, που συγκίνησε και συγκινεί χιλιάδες αγωνιστές. Αλλά για να επισημάνουμε ότι ο ίδιος ο Σάκης Ρουβάς αναγκάστηκε να αναβαπτιστεί πολλές φορές για να αποδείξει και πόσο άντρας και κυρίως πόσο Έλληνας είναι και ότι αυτό ίσως είναι μια ακόμα καλη πράξη από τη μεριά του Σάκη.

Θυμίζουμε ότι το 1997, ο Σάκης τραγούδησε μαζί με τον Τούρκο τραγουδιστή Μπουράκ Κούτ, σε μια συναυλία στην πράσινη γραμμή της Κύπρου που είχε ως στόχο την επαναπροσέγγιση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Μετά από αυτή τη θαυμάσια το πιο πιθανόν και ασυνειδητη πράξη του, κατηγορήθηκε ως εθνικός προδότης, δέχτηκε χυδαίες επιθέσεις και όταν αργότερα ο ίδιος δήλωσε ότι θυμάται με συγκίνηση τα πρόσωπα των παππούδων και γιαγιάδων που βρέθηκαν ενωμένοι να τραγουδούν στη συναυλία, λιθοβολήθηκε. Αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί στην Αμερική για μήνες, μέχρι να ξεχαστεί το γεγονός. Επιστρέφοντας ξανααπέκτησε τις «Ρουβίτσες» του και γέμισε με περηφάνια τους Έλληνες το 2004, κερδίζοντας στο διαγωνισμό της Eurovision με το ελληνικότατο «Shake it». Επομένως αν το δούμε από μια άλλη οπτική γωνία, ο Σάκης απλά θα ερμηνεύσει κάτι ελληνικό συνεχίζοντας πιο ποιοτικά αυτό που ούτως ή άλλως κάνει τα τελευταία χρόνια. Δεν θα τραγουδήσει δα και τη διεθνή.

Όμως και στην περίπτωση που του κάνουμε κριτική επειδή δεν είναι αρκετά αριστερός και ποιοτικός για να πιάσει στο στόμα του το Άξιον Εστί. Από πότε η αριστερά είχε πρόβλημα με τους ανθρώπους που προσέγγιζαν τις ιδέες και τις αξίες της. Ακόμα και αν για τον ίδιο το Σάκη η όλη ιστορία είναι «μια πρόκληση» όπως δήλωσε, ακόμα και αν κάποιοι θεωρούν ότι είναι πιο χαζός και από τα ραδίκια έχει δικαίωμα αυτό που σιγοσφυρίζει όταν κάνει μπάνιο να το τραγουδήσει και δημόσια. Στην τελική εάν βρισκόμαστε σε μια εποχή πρωτόγνωρη και αχαρτογράφητη τότε κομμάτι αυτής της εποχής είναι και το γεγονός ότι ο Σάκης αποφασίζει μια μέρα να κάνει στροφή στην ποιότητα και να τραγουδήσει το Άξιον Εστί. Για την ακρίβεια δεν έγινε καν έτσι, αφού ο Ρουβάς απλά αποδέχτηκε μια πρόταση που του έγινε από τον Δήμο της Νέας Σμύρνης, που από ότι φαίνεται κράτησε κάτι στην άκρη από τα αποθεματικά του για να καλύψει τα έξοδα της συναυλίας.

Μπορεί πάλι αυτό που συμβαίνει να είναι η αποδόμηση της ιστορίας μας. Η μουντζούρα στο πολυτεχνείο, ο Σάκης και το άξιον εστί να μας θυμίζουν ότι τα εγκαταλελείμενα σύμβολα όπως και τα σπίτια κάποια στιγμή ξανακατοικούνται, με όρους που δεν επιλέγουμε εμείς.

Για το καλλιτεχνικόν του πράγματος θα τον κρίνει ο κόσμος που θα έχει πληρώσει για να ακούσει τη συναυλία, ανάμεσά τους και πολλές «Ρουβίτσες» που καλό είναι να ακούσουν και κάτι άλλο, μια και ευτυχώς για μας, πολλές από αυτές ψήφισαν φέτος ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας μας την ευκαιρία να κάνουμε τις αξίες μας, τον πολιτισμό μας και τα τραγούδια μας ηγεμονικά.

Όσο για μας, όπως πάντα θα πρέπει ακόμα και αν δεν μπορούμε να απαντήσουμε στο αν μας αφήνει παγερά αδιάφορους ή αν μας ανατριχιάζει το Άξιον εστί με τη φωνή του Σάκη, να πάρουμε θέση τουλάχιστον στα βασικά. Ποιους στίχους θα κρατήσουμε από το Άξιον Εστί; Ποιος από τους δύο Μίκηδες μας αρέσει, ποιος από τους δύο Σάκιδες, και τι θα πούμε αν κάποια μέρα ω μη γένοιτο, ακούσουμε τον Σάκη να τραγουδάει το Άξιον Εστί ή το «Αίμα δάκρυα και ιδρώτας» σε κάποια πολιτική συγκέντρωση κάποιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Μέχρι τότε ας επιτρέψουμε και στο Σάκη να τραγουδάει μαζί μας το «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή» , γιατί ως γνωστόν το χελιδόνι είναι ένα «κι η άνοιξη ακριβή».

Ένα γκράφιτι πλανάται πάνω από την πόλη

Αναδημοσίευση από Rpoject

της Κατερίνας Σεργίδου

«Μήπως το φάντασμα δεν επιστρέφει από την πιο βαθιά λήθη που κατανικά στιγμιαία, μήπως το φάντασμα δεν είναι άλλο από μια φευγαλέα εκδίκηση ενάντια σε αυτό που πιστεύαμε ότι είχε εξαφανιστεί για πάντα;» George Banu

Λίγες μέρες πριν «σοκαριστήκαμε»  με  το γιγάντιο γκράφιτι που εν μια νυκτί κατέλαβε τους τοίχους του ιστορικού κτιρίου του Πολυτεχνείου, Πατησίων και Στουρνάρη γωνία. Για άλλους η τέχνη και για άλλους η «μουντζούρα» στάθηκε η αφορμή για να ξαναθυμηθούμε το πολυτεχνείο και την ιστορία του, για να θυμώσουμε,  όχι τελικά για το ίδιο το γκράφιτι αλλά για την ιστορική και συλλογική μνήμη που ξεθωριάζει. Αυτό επιτελέστηκε ανεξάρτητα από την πρόθεση των ίδιων των καλλιτεχνών. Η πράξη έγινε και προκάλεσε αντιδράσεις που οι καλλιτέχνες δεν μπορούσαν πια να ελέγξουν.

Η street art και τα όρια της είναι ένα  σημαντικό ζήτημα. Αυτές τις μέρες αναρωτήθηκαν πολλοί  ποιος θα μπορούσε να σταματήσει τους καλλιτέχνες από το να ζωγραφίσουν ακόμα και τον ίδιο τον παρθενώνα.  Ας μη μπούμε στον πειρασμό να τους θυμήσουμε ότι κάποτε όλα τα λευκά αρχαία μνημεία και αγάλματα ήταν χρωματιστά και ζωγραφισμένα και ότι το λευκό τους χρώμα είναι απλά το σημάδι του χρόνου που τα άλλαξε.

Ας μείνουμε στο πολυτεχνείο και στην μοναδική του αξία. Γιατί το πολυτεχνείο αντίθετα με τον παρθενώνα, είναι ένα «μνημείο», ένα σύμβολο της αριστεράς. Ένα κτίριο μέσα στην πόλη, που δεν είναι τουριστική ατραξιόν και που δεν περιλαμβάνεται στη λίστα με τα εφτά θαύματα του κόσμου. «Το πολυτεχνείο ζει» φωνάζουν οι άνθρωποι κάθε χρόνο διαδηλώνοντας στην επέτειο της εξέγερσης.

Πολλοί από αυτούς που σοκάρονται τώρα, είναι οι πρώην κυβερνώντες και οι υποστηριχτές τους που φωνάζουν με πάθος εδώ και χρόνια ότι τέλειωσε η μεταπολίτευση, που ζητούν την κατάργηση του ασύλου, που απαξίωσαν το πολυτεχνείο και όλα τα πανεπιστήμια της χώρας, που άφησαν το κτίριο να ρημάξει, που υποβάθμισαν την περιοχή γύρω από αυτό και άφησαν  ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας, να βυθιστεί στην φτώχεια και την παρακμή, που επέλεξαν συνειδητά να συνηθίσει η κοινωνία την αργή παρακμή, την ασχήμια που συμβαίνει αργά, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, δεκαετία τη δεκαετία.

Αντίθετα η  ασπρόμαυρη ζωγραφιά πάνω στο κτίριο του πολυτεχνείου ουρλιάζει «εδώ πολυτεχνείο, εδώ πολυτεχνείο». Συνήθως τα ουρλιαχτά δεν είναι όμορφα, είναι τρομαχτικά γιατί αυτός είναι ο ρόλος τους. Να ζητούν βοήθεια. Αυτό κατάφερε το εν λόγω γκράφιτι. Να μας θυμίσει να θυμόμαστε το πολυτεχνείο. Η βίαιη παρέμβαση στους τοίχους του, προσπάθησε να ανακόψει τη φθορά που έχουμε συνηθίσει και που δεν είναι λιγότερο βίαιη. Προσπάθησε να ανασύρει το κτίριο όχι ως ύλη αλλά ως σύμβολο από τη λήθη. Οι καλλιτέχνες, οι δράστες, οι άνθρωποι που το ζωγράφισαν επέλεξαν μια οποιαδήποτε ημερομηνία και όχι  τη 17η Νοέμβρη. Την επέτειο την περιμένουμε, την ταξινομούμε. Η συνεχής μνήμη όμως έρχεται απρόσκλητη, επιβάλλει την παρουσία της. Και πόσο ευτυχισμένοι θα πρέπει να είμαστε που η μνήμη αυτή επέστρεψε σε μια ιστορική εποχή, στην εποχή της νέας κυβέρνησης. Θυμίζοντας ίσως και σε αυτήν τις ρήξεις που πρέπει να κάνει, τα όρια που πρέπει να σπάσει, το πολυτεχνείο που έχει να δικαιώσει, το ψωμί-παιδεία-ελευθερίαγια το οποίο πρέπει να παλέψει.

Κοιτώντας το κτίριο δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε τους φοιτητές και τις φοιτήτριες, τους μαθητές, τους νέους εργαζόμενους-ες που το 1973 έγραφαν στους τοίχους του,  «επανάσταση λαέ» και «κάτω η χούντα», σε αυτούς που έγραφαν συνθήματα στα τρόλει που περνούσαν από την πατησίων, σε αυτούς που χρησιμοποιήσαν το κτίριο ως μέσο και ως καταφύγιο για  να ανατρέψουν τη χούντα, σε αυτούς που το άλλαξαν και του  ξαναέδωσαν ζωή.

Σήμερα, χρόνια μετά ξυπνώντας η πόλη και αντικρύζοντας το μουντζουρωμένο, πληγωμένο  κτίριο, καλείται να συνειδητοποιήσει ότι τα σύμβολα χρειάζονται επανανοηματοδότηση για να ξαναποκτήσουν ζωή. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως καμβάς, αποκαλύπτωντας μας  ότι μπορούμε να γράψουμε καινούρια συνθήματα πάνω του, ότι είναι ζωντανό,  ότι το πολυτεχνείο είναι εδώ.

Η ανακοίνωση του υπουργείου παιδείας, πολιτισμού και θρησκευμάτων αναφέρει  στην ανακοίνωση του μεταξύ άλλων  ότι «οι εκφράσεις αυθόρμητης τέχνης της νέας γενιάς -όσο σεβαστές και αν είναι- απαιτούν όρια και μέτρο.» Αυτά τα όρια και το μέτρο, μας καλεί το φάντασμα του πολυτεχνείου να ξεπεράσουμε, για να δώσουμε νόημα σε αυτό το «οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία».

Έχοντας πει, αυτά, γίνεται πια σαφές, ότι η συζήτηση δεν γίνεται για το αν μας αρέσει το γκράφιτι. Δεν ζωγραφίστηκε για να είναι ωραίο άλλωστε.  Στάθηκε όμως η αφορμή να γίνει ορατό το ίδιο το πολυτεχνείο.  Χρειάστηκε αυτό το γκράφιτι για να να διαβάσει την ιστορία του πολυτεχνείου και κυρίως να ομολογήσει ότι δεν ήξερε πολλά,   ο 17 χρονος Πέτρος , μαθητής της τρίτης λυκείου και ας είχε παραστεί όπως όλοι οι μαθητές και οι μαθήτριες σε δεκάδες επετειακές εκδηλώσεις για το πολυτεχνείο στο σχολείο του.

«Η πάλη του ανθρώπου εναντίον της εξουσίας είναι η πάλη της μνήμης εναντίον της λήθης» γράφει ο Κούντερα. Οι σκαλωσιές επιδιόρθωσης έχουν στηθεί και αυτές τις ώρες σβήνεται το γράφιτι από το κτίριο. Ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τι καινούριο θα γράψουμε πάνω του, πριν η λήθη ξανανικήσει την μνήμη.

Μια κανονική καθημερινότητα σε πρωτόγνωρες συνθήκες

αναδημοσίευση από Rproject

της Κατερίνας Σεργίδου

Υπήρχε μια προεκλογική διαφήμιση του ΣΥΡΙΖΑ που για να απαντήσει στην τρομοκρατία των ΜΜΕ ξεκινούσε λέγοντας «Στις 26 Ιανουαρίου ένας αστεροειδής θα περάσει  κοντά στη γη» και για να καθησυχάσει τους ψηφοφόρους, συνέχιζε « Στις 26 Ιανουαρίου ο ήλιος θα ανατείλει στις 7:34, τα μαγαζιά και οι τράπεζες θα ανοίξουν μετά τις 8, οι γονείς θα συνεχίσουν να αγωνιούν για τους βαθμούς των παιδιών…» . Η συγκεκριμένη διαφήμιση ήταν σαφώς αμυντική και απευθυνόταν στην φοβισμένη πλειοψηφία, για να της πει πως όταν θα έχει κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ η ζωή θα συνεχίσει να κυλάει κανονικά  απλώς οι άνθρωποι  δεν θα φοβούνται  μην  χάσουν  το σπίτι τους. Λίγους μήνες μετά την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η διαφήμιση μοιάζει προφητική ως προς το πρώτο της μέρος. Ήταν μια υπεράσπιση της κανονικότητας.

Παράλληλα με αυτόν τον καθησυχασμό όμως ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε και συνεχίζει να λέει πως «ζούμε ιστορικές στιγμές»,  «πως μπαίνουμε σε αχαρτογράφητες περιοχές» πως «οι συνθήκες είναι πρωτόγνωρες» κ.α. Δεν θα έπρεπε λοιπόν αυτό το πρωτόγνωρο να μπορούμε να το εντοπίζουμε έστω και σε μικρές δόσεις σε κάθε έκφανση της ζωής μας; Αν οι συνθήκες είναι «μοναδικές» τότε δεν θα πρέπει να συμβαίνουν «μοναδικά» πράγματα  καθημερινά; Που δεν θα είναι ούτε τόσο σπάνια ούτε τόσα τρομαχτικά όσο ένας αστεροειδής που πλησιάζει τη γη;

Ο δημόσιος διάλογος μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, σε μεγάλο βαθμό έχει επικεντρωθεί στα μεγάλα κεντρικά ζητήματα και δικαιολογημένα.  Και λέγοντας μεγάλα, εννοούμε τις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς», την οικονομία και όλους τους δυσνόητους όρους που την συνοδεύουν. Όμως όλη η αυτή η συζήτηση διεξάγεται με όρους τελείως αποκομμένους από την καθημερινότητα. Οι άνθρωποι, «εμείς ο λαός», περιμένουμε για άλλη μια φορά να γίνει κάτι, κάπου αλλού και συγκεκριμένα μακριά στην Ευρώπη, στον τόπο που λέγεται Eurogroup. Βρισκόμαστε σε κατάσταση αναμονής περιμένοντας καλύτερες μέρες, με τον ενεστώτα χρόνο να μετράει «μετά από τέσσερις μήνες». Και έτσι ήδη στην ελπίδα μπαίνουν όρια, αφού «είναι νωρίς ακόμα».

Όλο αυτό το πήγαινε-έλα της κυβέρνησης στο εξωτερικό, και όλη αυτή η αγωνία μας να ακούσουμε τι καινούριο θα αποφασιστεί, μας αποκόπτει εντελώς από το «εδώ και τώρα» και από τη δική μας  καθημερινότητα.

Πέρα λοιπόν από τα «μεγάλα» μέτρα που δεν μπορούν να γίνουν ακόμα γιατί έχουν «δημοσιονομικό κόστος» και καθώς περιμένουμε αυτά, ας αναρωτηθούμε και ας πιέσουμε για τα μέτρα εκείνα, για τις λεπτομέρειες εκείνες, που δεν είναι καθόλου μικρές, για όλα αυτά που θα αρχίσουν να αλλάζουν άμεσα την καθημερινότητά μας. Όλα αυτά μέσα στα οποία θα καθρεφτίζεται ο κόσμος που οραματιζόμαστε, όλα αυτά που θα αρχίσουν να φέρνουν το μέλλον πιο κοντά, που θα σπάσουν την αντικειμενικότητα του χρόνου και το ρεαλισμό που μας επιβάλλουν «οι άλλοι». Ανεξάρτητα λοιπόν από τα καλά νομοσχέδια που είναι καλοδεχούμενα ας επικεντρωθούμε λίγο σε αυτό που μπορούμε να δούμε με γυμνό μάτι και να βιώσουμε άμεσα.

Το πρώτο ζήτημα για την αλλαγή της καθημερινότητας  είναι η ορατότητα αν όχι η σταδιακή εξαφάνιση των κατασταλτικών μηχανισμών. Τι δημοσιονομικό κόστος έχει το να σταματήσουν τις καθημερινές περιπολίες οι ομάδες Δίας; Δεν θα έπρεπε πια να περπατάμε σε μια πόλη χωρίς αστυνομοκρατία; Χωρίς κλούβες; Χωρίς την αστυνομία να κάνει εξευτελιστικούς ελέγχους σε μετανάστες; Προς το παρόν σε αυτό το επίπεδο δεν άλλαξε τίποτα. Αντίθετα μετά την  πορεία στην Αμυγδαλέζα οι άνθρωποι αστειεύονταν στα κοινωνικά δίκτυα για το πως είναι να τρως ξύλο και δακρυγόνα από κυβέρνηση της αριστεράς.  Επιπλέον ο υπουργός προστασίας του πολίτη επανέλαβε κάτι που το έχουν πει πολλοί υπουργοί στο παρελθόν: «Δε χωράμε άλλους μετανάστες». Και έτσι η απόσυρση των κάγκελων μπροστά από τη βουλή, μοιάζει πολύ μακρυά πια.

Και βέβαια πέρα από την ακύρωση των κατασταλτικών μηχανισμών θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και για την εμφάνιση της δημοκρατίας, στους χώρους εργασίας και εκπαίδευσης. Σε ένα νοσοκομείο μπορεί οι εργαζόμενοι να μην έχουν δει ακόμα τις προσλήψεις και τις αυξήσεις στους μισθούς αλλά θα έπρεπε να έχουν δει τις παλιές, διεφθαρμένες διοικήσεις να φεύγουν, όπως και στη ΔΕΗ και στις τράπεζες και σε όλους τους δημόσιους ή ημιδημόσιους οργανισμούς. Και ακόμα, θα γίνουν κινήσεις έτσι ώστε οι εργαζόμενοι που δουλεύουν σε εργολάβους, μαζί με τους ωρομίσθιους και άλλους επισφαλείς να συμμετέχουν στα σωματεία και να ψηφίζουν ισότιμα με όλους τους υπόλοιπους μόνιμους εργαζόμενους;

Αλλά και οι μαθητές και οι μαθήτριες θα έπρεπε ήδη να βρίσκονται σε σχολεία όπου θα υπήρχε άσυλο, όπου θα  ξαναλειτουργούσαν θεσμοί δημοκρατίας και συμμετοχής, δεν θα έπρεπε να αγωνιούν για το αν θα μπουν στη σχολή που ονειρεύονται, θα έπρεπε ήδη να νιώθουν την ιστορικότητα των στιγμών στην καθημερινότητά τους. Φωτεινή εξαίρεση το γράμμα του υπουργού παιδείας Αριστείδη Μπαλτά στα σχολεία, για την 25η Μάρτη, που όμως αν  δεν επαναληφθεί σε  άλλα επίπεδα, θα  έχει υπάρξει απλά  ως η ιδιαιτερότητα ενός υπουργού. Δυστυχώς η συνέχεια που υπήρξε  ήταν τα τα εθνικά πανηγύρια  του Καμένου  μετά την παρέλαση , τα ΟΥΚ να μουγκανίζουν φασιστικά και οι φαντάροι που μοίραζαν  πλαστικά σημαιάκια στις στάσεις των μετρό τη μέρα της παρέλασης.

Υπάρχουν όμως κι άλλες εκατοντάδες μικρές κινήσεις που επίσης θα μπορούσαν να αλλάξουν την καθημερινότητά μας,  που μπορούμε για αυτές καταρχήν να αναρωτηθούμε. Θα καταργηθεί η ρύθμιση που απαγορεύει  στους ανθρώπους να χαρίζουν το χρησιμοποιημένο  εισιτήριό τους στους επόμενους επιβάτες των ΜΜΜ; Όχι μόνο η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης θα πρέπει να σταματήσει άμεσα αλλά επιπλέον, να αναδειχθεί μέσα από την κατάργηση ενός τέτοιου μέτρου η υπεροχή της αριστεράς, οι αξίες της. Και ακόμα θα μπορούν οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι μαθητές να χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ δωρεάν;

Και με τους άστεγους; Τους περιπλανώμενους στην πόλη χωρίς σπίτι τι θα γίνει; Θα ανοίξουν τα εκατοντάδες κτίρια που ανήκουν στο δημόσιο για να κοιμηθούν οι άνθρωποι σε καθαρά σεντόνια, όχι αύριο αλλά τώρα; Και οι χρόνια εξαρτημένοι χρήστες που περιμένουν να μπουν σε ένα πρόγραμμα; Θα ανοίξουν οι δομές και γι αυτούς; Όχι αύριο αλλά τώρα.

Και κυρίως οι γυναίκες. Οι γυναίκες που βιώνουν την κρίση με μοναδικό τρόπο. Που με την εθελοντική τους εργασία στο σπίτι καλύπτουν το τεράστιο κενό του κοινωνικού κράτους. Θα δουν τις δομές προστασίας από τη βία και τη σεξουαλική παρενόχληση να ξαναλειτουργούν; Θα αποκτήσουν το δικαίωμα να γεννούν δωρεάν και  θα έχουν το δικαίωμα στην δωρεάν έκτρωση σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας;

Και οι ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, τρανσέξουαλ θα μπορούν να παντρεύονται αν το θέλουν; Έχει αυτό το αυτονόητο δικαίωμα όλων των ανθρώπων, κάποιο δημοσιονομικό κόστος;

Και στην πόλη να δούμε διαφορετικές αφίσες στις στάσεις των λεωφορείων, να ανοίξουν τα θέατρα, να γίνουν βιβλιοθήκες. Τα έκαναν στην ιστορία, σε καιρούς επαναστάσεων βέβαια, άνθρωποι που δεν είχαν ούτε ηλεκτρισμό.

Πολλά ακόμα θα μπορούσαμε να πούμε, ο καθένας και η καθεμιά διαφορετικά. Μέτρα που θα άλλαζαν την καθημερινότητά μας σε όλα τα επίπεδα, όχι εύκολα αλλά πιο εύκολα από ότι νομίζουμε.

Όποιος –α θέλει μπορεί να σταματήσει εδώ και να βγάλει το συμπέρασμα ότι καλό θα ήταν η κυβέρνηση να κάνει κάτι να αλλάξει την καθημερινότητά μας, τουλάχιστον όσο αφορά ό,τι δεν έχει δημοσιονομικό κόστος. Χρήσιμο και πάλι θα είναι το συμπέρασμα. Θα μπορούσαμε όμως με όσους-ες θέλουν να προχωρήσουμε λίγο ακόμα το συλλογισμό μας και να αναρωτηθούμε γιατί δεν γίνεται κάτι από όλα αυτά. Μήπως γιατί δεν προλαβαίνουμε; Μήπως γιατί τρέχουμε όλη μέρα  στα Eurogroup; Μήπως γιατί δεν είμαστε αρκετά προετοιμασμένοι; Ίσως. Αλλά όχι μόνο.

Το κυριότερο είναι πως τα οικονομικά μέτρα και τα μέτρα που έχουν να κάνουν με την δημοκρατία και όλες τις υπόλοιπες αλλαγές σε όλους τους θεσμούς και μηχανισμούς τελικά είναι αλληλένδετα. Υπάρχουν μέτρα που έχουν δημοσιονομικό κόστος και υπάρχουν μέτρα που έχουν απλά κόστος, καμιά φορά μεγαλύτερο και από το δημοσιονομικό.

Αν μια κυβέρνηση δεν  αποφασίσει να σπάσει τους ρεαλισμούς στο ανώτερο  επίπεδο και να κάνει ρήξεις, δεν θα το κάνει τελικά  σε κανένα επίπεδο γιατί αυτό μπορεί να ανοίξει τους ασκούς του αιόλου. Σε τελική ανάλυση, αν σε όλα τα σχολεία και τους εργασιακούς χώρους υπάρχει ένας αέρας ελευθερίας τότε κάποια στιγμή θα υπάρξει  ενδεχομένως και ένα κίνημα που θα διεκδικεί μισθούς προσλήψεις και ένα σωρό άλλα πράγματα. Αυτό είναι κάτι που προς το παρόν η κυβέρνηση δεν δείχνει να μπορεί να αντέξει, ανεξαρτήτως προθέσεων. Έτσι βολεύει η ακινησία, η ανησυχητική  επανάληψη αυτών που γίνονταν τόσα χρόνια γιατί αυτό είναι προτιμότερο από το ανεξέλεγκτο καινούριο που θα μας βάλει σε «μπελάδες». Είτε η κυβέρνηση πάει με το βλέποντας και κάνοντας , είτε συνειδητά δεν κάνει το παραπάνω, προς το παρόν η «συνέχεια του κράτους» στέκεται απειλητικά πάνω από όλα. Όμως θα μπορούσε να συμβαίνει και ανάποδα. Οι αλλαγές σε όλα τα υπόλοιπα επίπεδα της καθημερινότητας, να έδιναν άλλη δύναμη στην κυβέρνηση να δώσει τη μεγάλη κεντρική μάχη.

Ξαναγυρνώντας στο «εξαίρετο καθημερινό» χρειάζεται να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ανεξάρτητα με το αν είμαστε περισσότερο οι λιγότερο ανυπόμονοι, πως για να είναι «το βάθος του ουρανού κόκκινο» πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε σταγόνες χρώματος  στο εδώ και τώρα. Το  ζήτημα δεν είναι να μην τρομάξουμε τους ήδη φοβισμένους, αλλά να αρχίσουμε να ξεθαρρεύουμε εμείς, και να αρχίσουμε επιτέλους να κάνουμε τις ιδέες και τις αξίες της αριστεράς ηγεμονικές.

Και επειδή οι στάσιμοι χώροι και χρόνοι δεν κρατάνε πολύ, αν δεν αλλάξει η καθημερινότητά μας προς το καλύτερο τότε μπορεί να αλλάξει προς το χειρότερο και οι πρωτόγνωρες συνθήκες να γίνουν κακές πρωτόγνωρες συνθήκες.

Πάντως πρώτο και βασικό βήμα για την αλλαγή της καθημερινότητας, είναι  να μην περιμένουμε να την αλλάξουν κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, αλλά να αρχίσουμε να εκπλησσόμαστε που όλα κυλούν κανονικά, σαν να βλέπουμε τον κόσμο ξανά από την αρχή και να διαμαρτυρηθούμε γι αυτό, ειδικά σε μια κυβέρνηση που λέμε πως  είναι δικιά μας.

Αν όχι τότε πιο πιθανόν είναι ένας αστεροειδής να περάσει πολύ κοντά στη γη. Ας ελπίσουμε μόνο να μην πέσει πάνω στα κεφάλια μας.