Ψυχραιμία και ειλικρίνεια μπας και βγάλουμε άκρη όλοι και όλες μαζί!

Ένα μικρό πολιτικό σχόλιο για όσους και όσες έχουν όρεξη να ακούσουν και κάτι ακόμα.

Αυτές τις μέρες παρακολουθώ με μεγάλη προσοχή και έκπληξη τις δημοσιεύσεις των φίλων (πραγματικών και μη) και συντρόφων-ισσων για τις , μην το ξαναπούμε, ιστορικές στιγμές που διανύουμε. Είναι αλήθεια ότι στο φέισμπουκ σε ένα βαθμό, μπορούμε πιο χαλαρά και απενοχοποιημένα να εκφράσουμε αυθόρμητα συναισθήματα και σκέψεις. Αναρωτιέμαι όμως αν υπάρχουν και ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές για έναν αριστερό-η και κυρίως ποια είναι τα μεθοδολογικά εργαλεία για να διαβάζουμε αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα. Το λέω αυτό γιατί η πρώτη μου αγωνία δεν είναι ότι με αρκετούς και αρκετές διαφωνώ, αλλά ότι η μέθοδος ανάγνωσης της πραγματικότητας παραμένει θολή. Πάνω σε αυτή τη βάση λοιπόν, 13 ταπεινά σχόλια :

1) Η ιστορική εμπειρία (παλιά και καινούρια) είναι πάντα χρήσιμη. Όταν λοιπόν κάποιες και κάποιοι ανασύρουμε «τα παραδείγματα του παρελθόντος» , για να συγκρίνουμε προηγούμενα εγχειρήματα κυβερνήσεων της αριστεράς που απέτυχαν, δεν το κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι θα ξαναγίνουν τα ίδια. Το κάνουμε για να μην ξαναγίνουν τα ίδια. Δε ξεκινάμε από το μηδέν, δεν είμαστε στα χρόνια της αθωότητας. Οι απόπειρες να «τα συμβιβάσουμε όλα» δοκιμάστηκαν. Να δούμε τι άλλο καινούριο έχουμε να κάνουμε που δεν θα επιβεβαιώνει την μέχρι τώρα ιστορική εμπειρία;

2)Μην πυροβολείτε τον αγγελιοφόρο. Όταν ένας η μία σύντροφος γνωστικός (νούσιμος στα κυπριακά) ή παλαβός διαφωνεί γιατί διαβάζει διαφορετικά από «εμάς» την πραγματικότητα δεν τον κατηγορούμε για προδοσία, δεν ζητάμε τη διαγραφή και το λιθοβολισμό του. Έχει δικαίωμα να το κάνει. Για όσους έζησαν τον σταλινισμό ή τον πασοκισμό του «μη μιλάς τώρα, δεν είναι η ώρα» και για όσους άκουσαν γι αυτόν από αφηγήσεις παλαιότερων, θα πρέπει να είναι πια γνωστό, ότι το επιχείρημα ήταν πάντα «μη μιλάς τώρα, δεν είναι ώρα». Για όσους δεν τον έζησαν και έρχονται από αλλού, συνιστώ ταπεινότητα μέχρι να μπουν στο κλίμα. Όταν δε ακούω τον μέχρι χθες πασόκο να κατηγορεί τον Γλέζο, παθαίνω κάτι.

3) Ο Γλέζος δεν είναι παλαβός. Έχει πλησιάσει την αθανασία. Έχει το προνόμιο με ένα δικό του μοναδικό τρόπο να υπερβαίνει τα πάντα, να στέκεται ψηλά, να βαδίζει επικίνδυνα και να λέει αυτό που πιστεύει ότι είναι η αλήθεια. Η στάση του, συνεπής εδώ και χρόνια, προκύπτει από το γεγονός ότι δεν φοβάται τίποτα, όχι μόνο τον φυσικό θάνατο, αλλά ούτε τον πολιτικό θάνατο. Θα έπρεπε να τον ευχαριστούμε που μίλησε, ακόμα και αν σε αυτή τη φάση δεν το βλέπουμε όλοι έτσι το πράγμα. (εγώ το βλέπω). Πριν τον κράξουμε, εμείς που μέχρι χθες τον υμνούσαμε ας σκεφτούμε πόσες φορές δε μιλήσαμε ενώ θα θέλαμε.

4) Η υπέρβαση του ρεαλισμού. Ας σταματήσει να είναι απάντηση για κάθε τι που λέμε το « Εσείς θα το κάνατε καλύτερα;». Προφανώς και οι δανειστές θέλαν να μας πιουν το αίμα. Προφανώς και η διαπραγμάτευση ήταν δύσκολη. Δεν πιστεύει κανείς ότι η κυβέρνηση μας αποτελείται από προδότες. Αλοίμονο. Εμείς όμως ως αριστεροί και όχι ως απλά αυτοί που θέλουν να κυβερνήσουν θα πρέπει να σκεφτούμε για ποιανών το όφελος δίνουμε όλη αυτή τη μάχη. Αν τη δίνουμε για το κόσμο της εργασίας, τους άνεργους, της γης τους κολασμένους, τότε θα βρούμε τρόπο να μην κάνουμε πίσω και να υπερβούμε τον κάθε φορά ρεαλισμό. Τότε το ερώτημα δεν θα είναι πια τι είναι εφικτό και ρεαλιστικό αλλά αν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το κόστος των πράξεων μας. Μπορούμε; Επιτρέπεται να μην μπορούμε; Ναι. Ας το πούμε όμως.

5) Κεινς ή Μαρξ; Αρκεί ο ορθός λόγος της διαπραγμάτευσης ή η κρίση είναι δομική καπιταλιστική και θα λυθεί μόνο σε ρήξη με το υπάρχον σύστημα; Τα εργαλεία με τα οποία αναλύουμε την κρίση είναι τα ίδια τα οποία θα μας βοηθήσουν να την υπερβούμε. (Διαβάστε Ιωακείμογλου, το αναλύει εξαιρετικά http://rproject.gr/ar…/paranoikoi-i-taxika-prosanatolismenoi)

6) Και αν έχουμε αποφασίσει ότι είμαστε Μισοκενσιανοί και μισομαρξιστές, είναι εμπόδιο η πλήρης δημοκρατία μες το κόμμα; ή μήπως για την ώρα είναι περιττή; Έχει σχέση η δημοκρατία με την πολιτική μας στάση; Μπορούμε να οπισθοχωρούμε και να έχουμε πλήρη εσωτερική δημοκρατία στο κόμμα και εξωτερική στην κοινωνία δημοκρατία;

7) Και αν δεχτούμε ότι στις ανακοινώσεις μας και στον κόσμο πρέπει να τα λέμε και λίγο αλλιώς, μέσα στο κόμμα μπορούμε να λέμε ολόκληρη την άποψη μας χωρίς η απάντηση να είναι κάθε φορά αυτά που λέτε δεν αφορούν την κοινωνία;

8) Γιατί θεωρούμε καταστροφικό το να πούμε στον κόσμο την αλήθεια; Η έστω μια εκδοχή της αλήθειας; Δεν δεχόμαστε ότι υπάρχουν πολλές αφηγήσεις της πραγματικότητας; Γιατί κάνει κακό ο Γλέζος; Και όλα τα στελέχη που τόσες μέρες μιλούν και λένε πράγματα που στέκουν; Ότι δηλαδή οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε συμβιβασμό και ανακωχή; έχει καμιά σχέση η κριτική του Γλέζου με αυτή που κάνει το αστικό μπλοκ; Γλέζος, Ταρίκ Αλίκ, Κουβελάκης, Ιωακείμογλου, Κοσμάς, Μπόλαρη, Γαιτάνη, Λαπαβίτσας και εκατοντάδες άλλοι άνθρωποι είναι όλοι παλαβοί;

9) Οπτικοποίηση και αποδόμηση: Όποιος ή όποια θεωρεί ότι στο γυρισμό στην Ελλάδα ο Βαρουφάκης στο αεροπλάνο έλεγε στους συνεργάτες του ότι «πετύχαμε μια σημαντική νίκη» και άνοιγε σαμπάνιες να μας το πει. Picture it.

10) Πως αντιλαμβανόμαστε την ιστορικότητα, αν όχι , ως οι πράξεις μας να μην καθορίζονται από το συναίσθημα της στιγμής και από την βραχυπρόθεσμη αναγκαιότητα αλλά από την αναγκαιότητα σε συγκεκριμένες στιγμές η ταχτική να συμβαδίζει με τη στρατηγική; Τι είναι πιο ιστορικό και όμορφο; Η πράξη του Γλέζου; Το να μην κάνουμε πίσω; Η μια ανάγνωση που αλλάζει τις λέξεις και τις βαφτίζει αλλιώς; Τι θα αντέξει στο χρόνο;

11) Είναι πρωταγωνιστής ο λαός; Θα τον αφήσουμε να χωρέσει; Θα του πούμε την αλήθεια; Θα του δώσουμε τη δυνατότητα να παρέμβει; Θα τον υποκινήσουμε να μας πιέσει, θα γίνουμε πρωτοπορία αποφεύγοντας ταυτόχρονα τον «εξουσιαστικό» ρόλο αυτού που ξέρει;

12) Αν είμασταν Χιλιανοί, Ιταλοί, κύπριοι, Τσεχοσλοβάκοι, Ρώσοι, αν ζούσαμε σε μια άλλη εποχή, το 1930, το 1956, το 1968, το 1973, το 1989 τότε που έπρεπε να κάνουμε ρήξεις στο κόμμα, τότε που ήσασταν μειοψηφικοί τι θα κάναμε; Θα μιλούσαμε; Εσείς που μιλήσατε και διασπαστήκατε και φτιάξατε άλλους σχηματισμούς καλά κάνατε; Και εσέις που δε μιλήσατε καλά κάνατε;

13) Και ένα συναισθηματικό αλλά όχι λιγότερο διαλεκτικό εργαλείο. Ο πόνος και με την έννοια του κόπου. Όσοι μιλάμε, το πονάμε το κόμμα μας και την αριστερά. Μαζί το χτίσαμε. Είναι ανάγκη να υπάρχουμε και να είμαστε πολλοί, και είμαι σίγουρη ότι είμαστε πολλοί και πολλές αυτοί που κρίνουμε, που αμφισβητούμε, αυτοί που με ταξικό κριτήριο, μαζί και με τα λάθη και τις υπερβολές μας, θα προσπαθήσουμε να μείνουμε στην ιστορία αν όχι σαν αυτοί που υπερίσχυσαν τουλάχιστον σαν αυτοί που αμφισβητούσαν.

Advertisements