Και σήμερα και κάθε μέρα είναι 8 Μάρτη. Και είναι η μέρα η δικιά μας , που πολεμάμε, που νικάμε, που χάνουμε, που ξέρουμε, που κάνουμε πως δεν ξέρουμε, που πέφτουμε, που προχωράμε, που φοβόμαστε, που γελάμε δυνατά, που πονάμε, που αντέχουμε, που ακροβατούμε, που παχαίνουμε, που λεπταίνουμε, που κλαίμε, που γεννιόμαστε και γεννάμε, που φαινόμαστε, που κρυβόμαστε, που επιθυμούμε, που απολαμβάνουμε,που συνεχίζουμε, που κουραζόμαστε, που ελπίζουμε, που λιώνουμε από έρωτα, που συγκλονίζουμε τον κόσμο. Καθισμένες στην πιο ψηλή σκάλα κι ας έχουμε υψοφοβία. Χρόνια τώρα, και ποιος ξέρει για πόσο ακόμα, τραγουδάμε γιατί πεινάμε για ψωμάκι και τριαντάφυλλα. Στην ιστορία μείναν από εμάς οι πιο γνωστές. Η Λουίς Μισέλ η πυρπολήτρια , η Κλάρα Τσέτκιν που έδινε μάχες μέσα στο ίδιο της το κόμμα, η Αλεξάνδρα Κολλοντάι η υπουργός που έγραφε για τον έρωτα των εργατριών μελισσών, η Ινέσα Αρμαν,η Ρόζα Λούξεμπουργκ που αγαπούσε τα ζουζούνια στη φυλακή , η Άλις Πωλ που κατουρούσε μέσα στις μπότες της εξουσίας, η Mother Jones, η Ρόσα Παρκς που δεν καθόταν στην ησυχία της, η Σταματία Κανελλοπούλου και άλλες που τις λέμε οι καμένες μάγισσες, οι εργάτριες του Λόρενς, οι αντάρτισσες, οι mujeres libres, οι καθαρίστριες, οι γυναίκες στο Κομπάνι, οι γυναίκες της Παλαιστίνης και πολλές ακόμα. Όμως δεν είναι μόνο αυτές. Είμαστε όλες εμείς, που δεν είναι ότι κάνουμε καμία ηρωική πράξη. Που είμαστε απλά γυναίκες, που δεν έχουμε κανένα φοβερό όνομα. Να το τιμάμε το φύλο μας, όμορφες μου, καθημερινά, γιατί είναι στο dna μας η αντίσταση αιώνες τώρα. Και να διεκδικούμε τα πάντα. Με θράσος!10636221_10205301539329488_5407106659449015782_n

Advertisements