Ετικέτες

αναδημοσίευση από Rproject

της Κατερίνας Σεργίδου

“Si se Puede” που σημαίνει «Ναι Μπορούμε» είναι το σύνθημα που φώναζαν οι Ισπανοί σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη της χώρας. Και πράγματι «μπορούν» αφού το αποτέλεσμα των εκλογών της 24ης Μάη στους δήμους και στις αυτόνομες περιφέρειες είναι άλλη μια απόδειξη ότι μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή συγκλονίζει την Ισπανία τα τελευταία χρόνια.

Ο συ­σχε­τι­σμός δυ­νά­με­ων που επι­κρά­τη­σε μετά το 1978 και τον με­τα­δι­κτα­το­ρι­κό συμ­βι­βα­σμό κλο­νί­ζε­ται. Μια νέα δύ­να­μη εμ­φα­νί­στη­κε στο προ­σκή­νιο διεκ­δι­κώ­ντας με θάρ­ρος και θρά­σος τους δή­μους και τις πε­ρι­φέ­ρειες, η Unidad Popular, που ση­μαί­νει λαική ενό­τη­τα. Αυτή η νέα δύ­να­μη, γέν­νη­μα του κι­νή­μα­τος του 15Μ, των αγώ­νων ενά­ντια στις εξώ­σεις, και όλων των ρι­ζο­σπα­στι­κών και κι­νη­μα­τι­κών φο­ρέ­ων σε πολ­λές πό­λεις πήρε την πρω­τιά. Οι συν­δυα­σμοί αυτοί στην με­γά­λη τους πλειο­ψη­φία στη­ρί­χτη­καν από το Podemos και σε κά­ποιες λίγες πε­ρι­πτώ­σεις από την Ενω­μέ­νη Αρι­στε­ρά-Izquierda Unida η οποία όμως σε γε­νι­κές γραμ­μές επέ­λε­ξε την αυ­τό­νο­μη της κα­τα­γρα­φή. Θα πρέ­πει επί­σης να ση­μειώ­σου­με ότι οι συν­δυα­σμοί της Unidad Popular είναι πολύ πιο πλα­τιοί από το ίδιο το Podemos. Για πα­ρά­δειγ­μα στην πόλη της Μα­δρί­της η Unidad Popular πήρε 519,000, ενώ στην πε­ρι­φέ­ρεια της Μα­δρί­της το Podemos κα­τε­βαί­νο­ντας μόνο του, πήρε τις μισές ψή­φους δη­λα­δή 285,000. Εν­δια­φέ­ρον μά­λι­στα απο­τε­λεί το γε­γο­νός ότι τα με­γά­λα ει­δη­σε­ο­γρα­φι­κά πρα­κτο­ρεία σε όλο τον κόσμο κα­τέ­γρα­ψαν την νέα αυτή δύ­να­μη ως «αρι­στε­ρί­στι­κη», «η αρι­στε­ρά πλατ­φόρ­μα του Podemos», απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι το σύ­στη­μα πολ­λές φορές αντι­λαμ­βά­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρα από τους ίδιους τους πρω­τα­γω­νι­στές των γε­γο­νό­των. Οι δύο πό­λεις στων οποί­ων τα απο­τε­λέ­σμα­τα απο­τυ­πώ­νε­ται με τον πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τρόπο αυτή η αλ­λα­γή είναι η Μα­δρί­τη και η Βαρ­κε­λώ­νη. Στη πρω­τεύ­ου­σα της χώρας, η Μα­νου­έ­λα Καρ­μέ­να, η 71χρο­νη «δί­καιη δι­κα­στί­να» με τον συν­δυα­σμό Ahora Μadrid (Μα­δρί­τη Τώρα) εκλέ­γει 20 δη­μο­τι­κούς συμ­βού­λους με 31,85%, ένα­ντι των 21 που εκλέ­γει το λαικό κόμμα της δε­ξιάς-P.P με 34,55%. Το λαικό κόμμα έχασε 10 συμ­βού­λους καθώς και τον έλεγ­χο της πόλης για πρώτη φορά μετά το 1991. Ο συν­δυα­σμός Ahora Madrid στη­ρί­χτη­κε από το Podemos και πολ­λές κι­νη­μα­τι­κές, κοι­νω­νι­κές και συν­δι­κα­λι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις. Στους ητ­τη­μέ­νους έρ­χο­νται τρί­τοι οι σο­σια­λι­στές-PSOE με 9 συμ­βού­λους και 15% αλλά και η Ενω­μέ­νη Αρι­στε­ρά-Izquierda Unida, που δεν εξέ­λε­ξε κα­νέ­ναν σύμ­βου­λο με το 1,71% των ψήφων. Για να εκλε­γεί βέ­βαια δή­μαρ­χος η Μα­νου­έ­λα θα χρεια­στεί τις ψή­φους των σο­σια­λι­στών.

Αλλά και στη Βαρ­κε­λώ­νη τα απο­τε­λέ­σμα­τα είναι εξαι­ρε­τι­κά, αφού η Άντα Κο­λά­ου, ηγε­τι­κή μορφή της πλατ­φόρ­μας ενά­ντια στις εξώ­σεις, με το συν­δυα­σμό Barcelona en Comu, (Για μια συλ­λο­γι­κή Βαρ­κε­λώ­νη) με 25,52 % εκλέ­γει 11 συμ­βού­λους, ξε­περ­νώ­ντας κατά έναν σύμ­βου­λο τους Ciudadanos (Πο­λί­τες), των οποί­ων η Κα­τα­λω­νία θε­ω­ρεί­ται κά­στρο. Κατά τη διάρ­κεια των πα­νη­γυ­ρι­σμών στη Βαρ­κε­λώ­νη η Άντα Κο­λά­ου έκανε δύο ση­μα­ντι­κές δη­λώ­σεις: «Εί­μα­στε μια συ­νε­χής δη­μο­κρα­τι­κή επα­νά­στα­ση» και «Θέλω να είμαι δή­μαρ­χος της πρω­τεύ­ου­σας της Κα­τα­λω­νί­ας, ενός λαού που θα μπο­ρεί να απο­φα­σί­σει ελεύ­θε­ρα ποια θα είναι η σχέση του με το Ισπα­νι­κό κρά­τος». Στην Βαρ­κε­λώ­νη η υπο­ψη­φιό­τη­τα της Άντα Κο­λά­ου στη­ρί­χτη­κε από το Podemos αλλά και από την Ενω­μέ­νη Αρι­στε­ρά. Και σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση η Άντα Κο­λά­ου θα χρεια­στεί κά­ποιου τύπου συ­νερ­γα­σία για να εκλε­γεί δή­μαρ­χος.

Αντί­στοι­χα καλά απο­τε­λέ­σμα­τα υπήρ­ξαν και σε πό­λεις της Γα­λι­κί­ας, ενώ στο λαικό Κάδις που το Podemos βγήκε πρώτη δύ­να­μη στις εκλο­γές που έγι­ναν πριν από λίγες βδο­μά­δες, για πολύ λίγο δεν εξε­λέ­γη δή­μαρ­χος ο πολύ δη­μο­φι­λής δά­σκα­λος ιστο­ρί­ας Κίτσι, με τον συν­δυα­σμό Por cadiz εξέ­λε­ξε όμως 8 συμ­βού­λους, 2 λι­γό­τε­ρους από το κόμμα της δε­ξιάς.

Στη Βα­λέν­σια η δεξιά, υπέ­στη συ­ντρι­βή, αφού από το 48% που είχε επι­τύ­χει το 2011 φέτος έπεσε στο 26%.

Συ­νο­λι­κά στις εκλο­γές των αυ­το­νο­μιών, το κόμμα της δε­ξιάς, αν και πα­ρα­μέ­νει ακόμα πρώτη δύ­να­μη, έχασε 2.443.804 ψή­φους πέ­φτο­ντας στο 26% , οι σο­σια­λι­στές στη δεύ­τε­ρη θέση με 25% και το Podemos στην τρίτη θέση ενώ οι οι Ciudadanos βρί­σκο­νται στην τέ­ταρ­τη θέση πε­τυ­χαί­νο­ντας μετά από τόση δια­φή­μι­ση ένα καλό απο­τέ­λε­σμα αλλά όχι αρ­κε­τό για να ξε­πε­ρά­σει το Podemos.

Τα συ­γκε­κρι­μέ­να εκλο­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα, με πολλά ακόμα πα­ρα­δείγ­μα­τα τα οποία δεν μπο­ρούν να κα­τα­γρα­φούν σε ένα μόνο άρθρο, πρώτα από όλα δεί­χνουν μια ήττα του δι­κομ­μα­τι­σμού ο οποί­ος δεν ξε­περ­νά­ει το 50% των συ­νο­λι­κών ψήφων καθώς και μια «κα­τά­λη­ψη» των θε­σμών από τα κι­νή­μα­τα. Εκα­το­ντά­δες ακτι­βι­στές και κα­θη­με­ρι­νοί άν­θρω­ποι εκλέ­κτη­καν με τα ψη­φο­δέλ­τια της Unidad Popular και του Podemos σε ολό­κλη­ρη την Ισπα­νία, επι­βάλ­λο­ντας την πα­ρου­σία τους και κά­νο­ντας στην άκρη τους εκ­προ­σώ­πους τους πα­λιού συ­στή­μα­τος. Με πρό­γραμ­μα το «δου­λειά για όλους», «Κα­νέ­νας άν­θρω­πος χωρίς στέγη», «έλεγ­χος των χρεών των δήμων» (μόνο ο δήμος της Μα­δρί­της έχει ένα χρέος 6 εκ ευρώ), και με όπλο την ενό­τη­τα το κί­νη­μα πέ­τυ­χε μια πρώτη νίκη. Η κα­μπά­νια δρό­μου που στοί­χη­σε λίγα χρή­μα­τα, και ο εν­θου­σια­σμός που επι­κρα­τού­σε ήταν αρ­κε­τά για να τα βάλει η Unidad Popular με ένα ολό­κλη­ρο σύ­στη­μα και τους θε­σμούς του. Ήταν η νίκη του Δαυίδ απέ­να­ντι στο Γο­λιάθ όπως πολύ πε­τυ­χη­μέ­να είπε η Άντα Κο­λά­ου. Βα­σι­κό ζή­τη­μα τώρα, ακόμα και αν ανα­γκα­στούν να εκλε­γούν με τις ψή­φους των σο­σια­λι­στών, θα είναι να σύ­ρουν τους σο­σια­λι­στές σε μια συ­νερ­γα­σία επι­βά­λο­ντας το ρι­ζο­σπα­στι­κό τους πρό­γραμ­μα. Οτι­δή­πο­τε άλλο θα ση­μαί­νει την ανα­σύ­ντα­ξη της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας. Η Ενω­μέ­νη Αρι­στε­ρά τι­μω­ρή­θη­κε για τη συ­στη­μι­κή της στάση και για την έλει­ψη ρι­ζο­σπα­στι­κό­τη­τας η οποία παρά την αλ­λα­γή γραμ­μα­τέα έχει πολύ δρόμο ακόμα να δια­νύ­σει μέχρι να απο­δεί­ξει ότι είναι αρι­στε­ρά. Οι Ciudadanos πα­ρα­μέ­νουν ως κίν­δυ­νος, αφού πα­ρου­σιά­ζο­νται ως μια «ήρεμη αλ­λα­γή» και πα­τώ­ντας πάνω στο κενό που άφη­σαν οι Podemos. Όσο για τους Podemos το επό­με­νο διά­στη­μα, αν επεν­δύ­σουν σε αυτή τη νέα λαική ενό­τη­τα, αν ξε­πε­ρά­σουν το άγχος της απεύ­θυν­σης στο με­σαίο χώρο, τότε το πιο πι­θα­νόν θα είναι να ανα­κτή­σουν δυ­νά­μεις και να κερ­δί­σουν την πρω­τιά στις εθνι­κές εκλο­γές του Φθι­νο­πώ­ροfotonoticia_20150523120650_644

Advertisements