«..Ίσως καθήσεις παν’ απ’ το χωριό μας σαν εφιάλτης τρόμου εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θα αντιστέκομαι…»
Σαμίχ Κάσεμ

Μέρες τώρα τριγυρνάει στο μυαλό μου, μια εικόνα. Το κόκκινο χαλί που στρώθηκε στη Γάζα, για να υποδεχτεί το φεστιβάλ κινηματογράφου ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις 12-14 Μαίου. Μέσα στα ερείπια της Παλαιστίνης, μέσα στα ερείπια μιας πόλης που πεθαίνει και ξαναγεννιέται κάθε μέρα, οι άνθρωποι έστρωσαν χαρούμενοι ένα κόκκινο χαλί, στάθηκαν ύστερα δεξιά και αριστερά και το κοίταγαν χωρίς καμιά έκπληξη. Λίγο παραδίπλα μπροστά στη θάλασσα, γυναίκες ζωγραφίζουν κόκκινα καράβια και γάτες που κοιμούνται μέσα στα χαλάσματα και αγόρια που παίζουν με τις βόμβες και πεθαίνουν χαμογελώντας Για μας είναι μια εικόνα σουρεαλισμού . Γι αυτούς το αυτονόητο. Μέσα στα χαλάσματα συνεχίζουμε να ζούμε, γιατί έχουμε όραμα, μπόλικη ελπίδα και δύναμη. Τρώμε τα λεμόνια που βγάζει η γη μας και ονειρευόμαστε με τα μάτια ανοιχτά. Για δύο μέρες οι άνθρωποι, άντρες, γυναίκες, αγόρια και κορίτσια έβλεπαν κινηματογράφο μέσα στα χαλάσματα…περήφανοι, χαρούμενοι και απλοί. Χρόνια τώρα αρνούνται να παραδώσουν τη γη τους και πολεμούν. Οι επιλογές τους δεν μετριούνται με δημοσιονομικό κόστος, μετριούνται με τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους. Τα μισά από τα παιδιά που παίξανε στο κόκκινο χαλί, αύριο μπορεί να μην υπάρχουν…

Πως να τους φαινόμαστε άραγε εμείς; Που δε ζούμε στα ερείπια; Που οι κινηματογράφοι μας συνεχίζουν να δουλεύουν; Πως να τους φαίνεται που δυσκολευόμαστε τόσο να πούμε ένα όχι, που δεν έχουμε στρώσει ακόμα κόκκινο χαλί για να υποδεχτούμε τους απλούς ανθρώπους, που δεν έχουμε διακόψει τις σχέσεις με τους δολοφόνους τους; Πως να τους φαίνεται που δεν βλέπουμε κινηματογράφο στο δρόμο και δεν παίζουμε θέατρο στα σχολεία; Πως να τους φαίνεται που ιδιωτικοποιούμε τα λιμάνια και τα αεροδρόμια μας; Πως να τους φαίνεται που φτιάχνουμε μόνοι μας τα χαλάσματά μας; Πως να τους φαίνεται που δεν έχουμε κάνει ένα σωρό πράγματα που είναι δωρεάν; Πως να τους φαίνεται η φράση δημοσιονομικό κόστος;

Πως να τους φαίνεται που αν και δεν πέφτουν κάθε βράδυ βόμβες πάνω στα κεφάλια μας δεν έχουμε ξεκινήσει να φτιάχνουμε τον κόσμο για τον οποίο γράφαμε στα βιβλία μας; Πως να τους φαίνεται που δεν γιορτάζουμε αλλά θρηνούμε, ζητιανεύοντας;

Αχ τι γεύση να έχουν τα λεμόνια στη Γάζα;festival

Advertisements