Μεγάλωσα και γω με την ιστορία του Πολυτεχνείου.
Ήταν η μόνη «αριστερή» γιορτή που είχαμε μάθει ποτέ στα σχολεία της Κύπρου, η φωτεινή διήγηση ανάμεσα στην εθνική σαπίλα για την ΕΟΚΑ, τον Μακάριο  και τον Γρίβα.  Το 1999 ερχόμενη στην Ελλάδα, ως νεαρή Κνιτοπούλα μπήκα στο Πολυτεχνείο. Με έστειλαν να πουλήσω κουπόνια και γω σαν τρελή άρχισα να αγγίζω τους τοίχους και να κλαίω, γιατί ήταν πρώτη φορά που το έβλεπα στη ζωή μου. Τα κουπόνια τα πούλησα, συνέχισα να κλαίω, αλλά από την ΚΝΕ έφυγα γιατί δεν άντεξα τους Κνίτες που λιάζονταν και έξυναν τα αρχίδια τους. Συνέχισα περήφανη να μπαίνω στο κτίριο  ως μικρή τροτσκιστοπούλα πια, περήφανη για τις ρίζες μας από την ΟΣΕ και τη ΣΕΠ και την πρώτη εργατική συνέλευση, διαβάζοντας με τρεμάμενη φωνή στις συνελεύσεις της φιλοσοφικής την Πανσπουδαστική Νο8. Το να έχεις το ηθικό πλεονέκτημα σαν αριστερά,  δεν είναι και μικρή υπόθεση. Μεγάλη προίκα. Να μην ντρέπεσαι να μπεις στο Πολυτεχνείο.
Έκτοτε δεν έχω χάσει χρονιά από το τριήμερο και κάθε χρονιά σφίγγεται η καρδιά μου όταν περνάω την πύλη και τους βλέπω να συνεχίζουν να βρίσκονται στο ίδιο σημείο και να τα ξύνουν με τα καδρόνια τους, με τόση τέχνη . Τους Κνίτες και αυτούς που δεν είναι Κνίτες αλλά είναι Kνιτοποιημένοι, με τη βαριά αντρίλα και τη βλακεία στο μάτι και τα κορίτσια που συνεχίζουν να διακινούν κουπόνια αγχωμένα. Και το νιώθεις, ότι  όλοι έχουν βαρεθεί την κασετούλα που ακούγεται στα μεγάφωνα αλλά κανείς δεν κάνει κάτι για να την αλλάξει. Και τσαντίζεσαι αλλά συνεχίζεις γιατί είναι το Πολυτεχνείο ρε γαμώτο. Πληγωμένο, μουντζουρωμένο, σύμβολο που ζητά ξανά ελευθερία από τους «εμπόρους» που έχουν κάνει παζάρι το ναό του.

Όσο απαξιωμένο έχουν κάνει το τριήμερο του, τόσο αναδεικνύεται η ετήσια διαδήλωση του. Πάντα κουβαλώντας τόσους νεκρούς, την Κανελοπούλου και τον Κουμή, τόσους συμβολισμούς, τόσα στοιχήματα, τόσες εκπλήξεις, με τους ανθρώπους  να επιλέγουν πάντα αυτή τη μέρα, να βάζουν ασπίδα την συλλογική μνήμη και να προχωράνε. Και να είναι πολλοί. Ένα συνεχές πολυτεχνείο εν κινήσει. Σιωπηλό όλη την χρονιά αλλά αποφασισμένο.

Και φέτος ο πόνος και το πείσμα μεγαλύτερα. Γιατί η φετινή διαδήλωση θα γίνει με «πρώτη φορά αριστερά» Και ο κόσμος δε θα διαδηλώσει για αυτή την αριστερά, αλλά άλλη μια φορά κόντρα στην εξουσία. Που τυχαίνει να είναι αριστερή. Θα διαδηλώσει ξανά για το πολυτεχνείο του, θα γίνει το πολυτεχνείο. Ξανά στο δρόμο.

Φέτος έχει κάτι άδεια τραπεζάκια μέσα στο Πολυτεχνείο. Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ έχει μετακομίσει και οι άλλοι δεν τόλμησαν ούτε να πλησιάσουν. Και δεν είναι για να χαίρεσαι. Και είναι και ο πρώτος πρωθυπουργός της αριστεράς, που όπως και να πάει εκεί, έχει ήδη ηττηθεί. Από την κατάθεση του στεφανιού στη Καισαριανή μέχρι την κατάθεση στο Πολυτεχνείο, πέρασε μια αιωνιότητα. Είτε πάει νωρίς σαν κλέφτης για να μην τον πάρουν χαμπάρι, είτε πάει χαμογελαστός και περικυκλωμένους από αστυνομικούς έχει ήδη ηττηθεί. Έχει ηττηθεί σαν αριστερός. Από όταν μας είπε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, από όταν γύρισε πίσω το ρολόι της ιστορίας δικαιώνοντας τον Κύρκο. Δεν χρειαζόταν το Πολυτεχνείο. Γιατί τόση φασαρία ρε παιδιά. Αφού δεν υπάρχει εναλλακτική….

Αναρωτιέμαι αν καθόταν και αυτός στον ήλιο του Πολυτεχνείου , μικρός ξύνοντάς τα.

Πάντως εγώ είμαι χαρούμενη. Γιατί μπορώ να μπαίνω ανενόχλητη ακόμα στο Πολυτεχνείο, με το κεφάλι ψηλά, και με χίλια ερωτηματικά για το τι σκατά λάθος κάνουμε και πεπεισμένη ότι η πρώτη πράξη της εξέγερσης μας , είναι να απαγάγουμε τον Dj του Πολυτεχνείου , που παρεπιμπτόντως είναι ίδιος με αυτόν της ΓΣΕΕ.

Λοιπόν δικός μας ο πόλεμος, δικοί μας και οι νεκροί.  Ακόμα και αν μας πάρει τα σπίτια δεν μπορεί να μας πάρει το Πολυτεχνείο! Μα καλά  δεν το καταλάβαμε ακόμα. Το Πολυτεχνείο είμαστε ΕΜΕΙΣ.

Αυτά!

 

Advertisements